O fin da Guerra Fría, a caída do muro de Berlín, o terrorismo
internacional xunto co proceso de globalización neoliberal
acompáñanos neste albor do século XXI, e ante estes fenómenos
a sociedade civil, a mocidade europea, ten reaccionado reclamando
solución aos problemas sociais, e coa bandeira do pacifismo
creou e deu pulo ao movemento "altermundista". E
é neste contexto onde se topa a sociedade galega, a cidadanía
galega ten demostrado estar á vangarda destes movementos nas
mobilización contra a Guerra do Iraq ou no movemento pola
dignidade que foi Nunca Máis, unha sociedade que quere, sufre
e goza cos mesmos anhelos que calquera sociedade europea,
e o BNG como instrumento a prol desta cidadanía debe saber
dar resposta a estes anhelos, debe estar á altura dos tempos,
do século XXI.
Ante a perda de confianza nos partidos de corte tradicional
o BNG dende o seu nacemento foi pioneiro e vangarda na súa
forma de organización facendo dos afiliados militantes que
sentiran como propio o proxecto da organización, funcionando
xa dende o comezo como unha organización moderna do século
XXI. Esto foi o que fixo posible que unha organización sen
o respaldo de grupos de poder económicos nin mediáticos chegara
a ser a segunda forza política do noso país, a forza da súa
militancia.
A última Asemblea Nacional do BNG se decantou por unha renovación,
mais pouco a pouco, día a día, foise transformando esa pretendida
renovación nun proxecto de muda da propia organización, actuando
na propia esencia do BNG. Con vetos e doe ter que dicilo,
con sectarismos inxustificables.
Ante esta situación e co gallo da XII Asemblea Nacional xurde,
da man de dúas mulleres, Charo Fernández Velho e Amada Traba,
o proxecto moderno e participativo dun BNG que pretende dar
desposta ás demandas da sociedade galega. Non se trata de
mudar uns nomes por outros, trátase dunha transformación nos
modos e nas formas. Presevar as formas que fixeron desta organización
a segunda forza política do pais, introducir os mecanismos
necesarios para que a organización nunca estea supeditada
o Goberno e potenciar a democracia participativa a tódolos
niveis son os tres pes sobre os que se sustenta o proxecto
da Alternativa.
Charo e Amada capitanean o proxecto d'A Alternativa, dúas
mulleres comprometidas con Galiza, coa muller, coa lingua,
cunha visión que vai máis aló do Goberno da Xunta e coa forza
intrínseca de traballar polo que en conciencia cren debe ser
o futuro do noso país.
Charo Fernández Velho desborda ilusión e optimismo, leva a
súa conciencia nacionalista a todos os ámbitos da súa vida
traballando incansablemente a prol da cultura do noso país,
especialmente da lingua chegando a ser vicepresidenta da Asociación
Galega da Lingua. É unha muller tenaz e traballadora e así
como fundou o BNG en Ordes acadando case que ás primeiras
tres concelleiros, segue inmersa na sociedade civil escoitando
as súas demandas e loitando por todo aquilo que considera
xusto, sempre cun espírito aberto e tolerante, é unha auténtica
líder democrática.
Xunto con Charo lidera este proxecto Amada Traba, os que temos
o pracer de coñecela nunca deixa de sorprendernos a extrema
modestia na que gusta de moverse, poñendo sempre diante dela
os seus principios antes que calquera interese persoal. Muller
de trato agradable e gran sentido do humor, é unha incansable
loitadora dos proxectos nos que cre. Salientable dende sempre
o seu traballo rigoroso no feminismo, o seu traballo dende
o nacionalismo por unha Galiza dona de seu, nunca descoidou
as pequenas loitas do brazo de moitas e moitos cidadáns nas
mobilizacións de Nunca Mais e contra a Guerra. Gusta da conversa,
de falar, e sobre todo e o que é máis importante, de escoitar.
Charo e Amada son dúas mulleres galegas de hoxe en día, familia,
traballo, esforzo, profesionalidade e rigor. Pero elas son
unicamente as dúas mulleres que encabezan a lista d'A Alternativa
de militantes concienciados e comprometidos co BNG, que dende
a simple militancia e inxeridos na sociedade pretenden colocar
ao BNG ao servizo da cidadanía, converténdoo na forza hexemónica
deste país, e deste xeito poder ter unha sólida ferramenta
para soportar nas mellores condicións posibles os avatares
e esforzos da loita pola soberanía de Galiza.
