Disparate. Refírome, neste tempo de campaña, á presunta coincidencia
de intereses na construcción de dúas pasarelas que abranguen as
marismas de Lourizán: a pasarela de ferro, a vía do tren no seu
día apoiada por PP e BNG e a outra pasarela, a que vai polo tramo
d´Os Praceres, posibilitada polo PP, que o BNG local quer continuar
ata As Corbaceiras, dúas presuntas formas de conculca-la Lei de
Costas coa esperanza, talvez, de que aquel espacio acabe en gran
solar, en gran pelotazo, ó tempo que non se fai o necesario pola
reposición da legalidade, por rexenera-lo noso mar, cada vez máis
zona C, do que podemos ter un telumbre anticipalista na escea representada
n´O Brado, de Edvard Münch, co novo treito de senda agora promocionado.
Un individuo, en primeiro plano, aparece horrorizado diante do decorado
dun fiordo ou ría que é xa un gran tremedal que se vai estrando,
mentres dous homes permanecen demorados, pode que dexergando as
posibilidades do espacio como futuro solar arrebatado ó mar.
Dunha forma ou doutra, o tema está na campaña electoral, ora en
debates que máis parecen partidas de póker, porque non se demanda
o cumprimento de sentencias nen se fai defensa da Lei, da necesaria
reposición da legalidade basada no Raminp, en vigor, e a Lei de
Costas, de obrigado cumprimento e da que se fai un desleixe sistemático
ou, si se quer, disparatada negación. Aínda estos pasados días reuníronse,
en Radio Voz, catro representantes políticos e sindicalistas pra
falar do tema Ence, mentres permanece en vigor o decreto Fraga de
supramunicipalización, de cando nos quixo colocar aquí a papeleira,
e non se aduviña unha clara intención na Xunta de que as cousas
cambien, como si estiveran embarcados na mesma idea. Eso é un dato
obxetivo, como tamén o de que permanece o areal como zona C, non
apto pró marisqueo como se pode apreciar, tamén, no cadro de Münch.
Na conversa de Radio Voz parece que só Telmo Martín falou de abrir
Pontevedra ó mar, que incluso chegara decir, nas pasadas elecciós,
que a edar d´Os Praceres debería desaparecer daí e que, lembremos,
carece de autorización pra actividade ambiental integrada.
Nunha visita da campaña, dous concelleiros do BNG achegáronse, tamén
estos días, á parroquia de Lourizán, a lles promete-la prantación
de árbores naquel espacio polo que, ilegalmente, pasa o tren que,
curiosamente ese día, cando estaban alí, acodeu á cita, 11 da mañá,
o que sirveu pra lle lembrare ós veciños que aqueles propagandistas,
mensaxeiros de carballos e oliveiras, non eran inocentes. E así
llo diría polos micrófonos da Cope un portavoz veciñal, o pasado
25; que se algo agardaban da parroquia, terían que ter traballado
polo levantamento da vía, sobre o que existe sentencia firme do
Tribunal Supremo. E haberá, sí, que ordea-lo espacio todo, rexenera-la
praia, a partir do momento no que se acabe coas agresiós sofridas.
Os recaudadores de votos non están a asumi-lo tema ambiental como
asignatura de obrigatorio estudio. Únicamente así e coa reposición
da legalidade poderían ser creadores de riqueza e calidade de vida
prá parroquia mártir de Lourizán e o concello todo. Pero coa idea
de manter en uso a pasarela de ferro ou delonga-la de madeira ata
As Corbaceiras non se fai un discurso válido. Como tampouco coa
alternativa que a conselleira de Pesca propón ás mariscadoras do
banco de Lourizán dunha depuración acelerada, por lotes de 200 kg
pra así, en definitiva, non actuar na defensa e recuperación do
capital natural, que sería o gran rexenerador, deber marcado pola
Axenda21Local como xa temos apuntado algunha vez, instrumento democrático
básico prá elaboración do novo PXOM de Pontevedra. Desgraciadamente,
o cadro de Münch parece unha visión anticipalista do que aquí nos
agarda: unha ría a se retorcer ó tempo que se torna nun gran tremoedo,
mentres ó seu Sur vaise deseñando o gran solar, agora enorme chousa
antre pasarelas.
