|
|
|
|
|
|
|
El
agua no es una cuestión política
|
| 28
de Agosto de 2006 Domingo Martínez Madrid Después de haber hecho bandera política en su contra, el Gobierno socialista se apresuró a desandar el camino ya iniciado, pero no ha ofrecido ninguna alternativa eficaz. Y es que el agua es un bien escaso en muchas zonas de España, de manera que su distribución debe realizarse de acuerdo con criterios de racionalidad, eficiencia y solidaridad. Así pues, es imprescindible evitar cualquier planteamiento partidista o basado en beneficios a corto plazo. En los últimos años de gobierno, el PP había puesto en marcha un Plan Hidrológico Nacional que enfocaba la cuestión con responsabilidad y sentido de Estado. Pla que por intereses políticos se encontró con una ferrea oposición por parte de los políticos. Si duda se ha perdido dos años que la “pertinaz sequía” no ha hecho más que evidenciarlo Entre mucha gente de la calle empieza a evidenciarse una seria preocupación, no sólo entre los agricultores levantinos sino entre la ciudadanía especialmente rural, y es que los datos sobre las reservas no pueden llevan al optimismo. Con él no se debe hacer política sino que se ha de aplicar una política del agua que ha de ser concebida como una cuestión de interés general, dejando de lado pequeños egoísmos territoriales. La Constitución proclama el principio de solidaridad entre las comunidades autónomas como el tercer pilar (junto con los de unidad y autonomía) del modelo territorial vigente. Por eso el Estado tiene el deber de mantener la igualdad de todos los españoles en cuanto a los derechos y deberes básicos en cualquier lugar del territorio del estado. En este caso, el derecho al agua es un elemento crucial en la sociedad del bienestar en la que nadie está legitimado para hacer suyos los bienes colectivos. Pienso que es hora de tomarlo como una cuestión de Estado, cosa que obliga al Gobierno y a la oposición a ponerse de acuerdo para hacer frente a un problema que lleva siglos sin resolverse. ¿No les parece que no es lógico que en un país moderno y desarrollado haya que mirar al cielo para adivinar si va a llover y paliar así la sequía? Un amigo, agricultor de una de las zonas más lluviosa de Catalunya, hizo una fuerte inversión para convertir en regadio la mayor parte de sus tierras, en una ocasión le comenté su despilfarro, por la elevada pluviométria (media de 1.000 mm), su zona se considera de regadio, la respuesta fue clara y contundente: “Hoy, para ser competitivo, no puedo exponerme a bajas produciones, un sólo riego al año en el momento adecuado me permite amortizar la inversión en cinco años. Estamos en una sociedad competitiva y de bienestar, en la que el Estado ha de prever no falte uno de los elementos esenciales. No olvidemos que los indicios a corto plazo apuntan a un ciclo poco favorable. Dice el refrán castellano que “con las cosas de comer no se juega”, y es fácil extender tan sabio consejo a las que afectan al consumo humano de agua, al riego de los campos y a las medidas imprescindibles de higiene. El Gobierno debe tomar decisiones bien fundadas y ponerlas en práctica sin demora. |
| Los obispos cubanos, Castro y la "paz" de los paredones |
| 16
de Agosto de 2006 Armando F, Valladares El 4 de agosto pp., mientras crecía en los católicos de la isla y del destierro la esperanza de vientos de libertad para la querida Patria cubana ante el alejamiento del poder del sanguinario dictador Castro, después de casi medio siglo de persecuciones, crímenes y destrucción prácticamente total de la sociedad, y de haber aplicado su diabólica estrategia contra los católicos, enunciada en la Universidad de La Habana, de "hacer apóstatas, pero no mártires", un balde de agua fría intentaba diluir esa esperanza. Se trataba de un comunicado de la Conferencia de Obispos Católicos de Cuba (COCC), difundido casi simultáneamente por el Granma Internacional, órgano del Partido Comunista de Cuba (PCC) y por la Agencia Católica de Informaciones (ACI), en el cual se pedía encarecidamente "oraciones" a "todas" las comunidades católicas de la isla para que Dios "acompañe en su enfermedad al presidente Fidel Castro", para que "ilumine a quienes han recibido provisionalmente las responsabilidades de gobierno", y para que "no pueda ser perturbado por ninguna situación externa o interna" el "deseo de paz y de fraterna convivencia entre todos los cubanos". El Granma Internacional, sin esconder su complacencia, interpretó este mensaje como siendo un llamado a "orar por la recuperación del presidente Fidel Castro" y como un "alerta" para que "la estabilidad y la armonía social imperantes en Cuba" no puedan ser alteradas por hechos internos o externos. La Conferencia de Obispos Católicos de Cuba, que ahora presiona las conciencias de los fieles pidiéndoles que recen por la salud del Lobo rojo, es la misma que jamás se atrevió a pedir públicamente oraciones por el rebaño diezmado, por los millares de presos políticos agonizantes en las cárceles, por los condenados a muerte y por los fusilados en los paredones. Según testimonios fidedignos llegados desde Cuba, se nota en la población una tensión sin precedentes, y existe en las calles una especie de silencio pesado y expectante que se puede cortar con una navaja. Hay quienes digan, parafraseando a Andersen, que un grito de "¡el Lobo está desnudo!" podría desencadenar episodios similares a los de la caída del Muro de Berlín o a los del fin de la dictadura del sanguinario Ceaucescu, en Rumania. Es en esta coyuntura que los Pastores se encargan de alertar para que "hechos internos" no vengan a alterar una "paz" artificial y fraudulenta, que en Cuba no es otra sino la "paz" sepulcral de los paredones. Son una vez más los Pastores que, al contrario de salir al defender al rebaño, se ofrecen como escudos para proteger al Lobo. Al día siguiente del llamado de los Obispos cubanos, se hizo eco del mismo nada menos que el Cardenal Primado de las Américas y Arzobispo de Santo Domingo, monseñor Nicolás López Rodríguez, quien junto con pedir a los dominicanos que recen "por la salud" del tirano, calificó de "inhumana" la legítima esperanza de los cubanos desterrados que se volcaron a las calles de Miami, de que el deterioro físico de Castro pueda traer una pronta liberación de la isla (cf. Listín Diario Digital y La Plana Digital, República Dominicana, 4 y 5 de agosto de 2006). Es el mismo Cardenal que en agosto de 1998, antes de llegar Castro a República Dominicana, convocó al pueblo de ese país a darle una "feliz y cálida bienvenida" (cf. A. Valladares, "Castro en República Dominicana: el Pastor abre sus brazos al Lobo...", Diario Las Américas, Miami, 20 de agosto de 1998). Después de haber sobrevivido por más de dos décadas como preso político en las cárceles castristas; de haber fortalecido mi fe católica al oír los gritos de jóvenes mártires que murieron en el paredón gritando "¡Viva Cristo Rey! ¡Abajo el comunismo!"; de haber resistido, junto con mis compañeros de infortunio, a presiones eclesiásticas para acceder a una "reeducación" ideológica y para vestir el uniforme de preso común; así como de haber podido casi milagrosamente salir con vida de la isla-cárcel, "esperando contra toda esperanza", según el consejo del Apóstol San Pablo, me he visto en la dolorosa obligación de conciencia de escribir numerosos artículos denunciando la colaboración eclesiástica con el comunismo cubano. En su mayoría, dichos artículos han sido publicados en las generosas páginas del Diario Las Américas, de Miami. Ofrezco esos textos a los lectores interesados, bastando escribir al e-mail: ArmandoValladares2005 @ yahoo.es (cf., por ejemplo, "Fraudulenta 'política religiosa' del dictador Castro", en vísperas de la llegada del dictador Castro a Roma; "Sí, Cardenal Ortega, el régimen comunista persiguió y persigue a los católicos cubanos", en vísperas de la llegada de S.S. Juan Pablo II a Cuba; "El pedido de perdón que no hubo: la colaboración eclesiástica con el comunismo", "El Lobo y los Pastores celebran encuentro 'constructivo y amistoso'", "Cardenal Sodano y Fidel Castro: el Pastor sale en auxilio del Lobo, "Cardenal Martino, Encuentro Nacional Eclesial Cubano y comunismo cubano", publicados, respectivamente, en el Diario Las Américas del 16 de noviembre de 1996; 9 de enero de 1998; 22 de marzo de 2000; 11 de mayo de 2003; 29 de noviembre de 2005 y 7 de marzo de 2006). El reciente comunicado episcopal que acabo de comentar, muestra la lamentable determinación de los Obispos católicos de Cuba de continuar con esa colaboración comuno-católica, aún en el caso de que el alejamiento temporario del tirano Fidel Castro se torne definitivo. Para las conciencias de los Pastores, dicho colaboracionismo con el régimen comunista, que ya dura décadas, constituye un lastre espiritual sin precedentes, que no podrá pasar inadvertido ante Dios y ante la Historia. Armando Valladares, ex preso político cubano, autor del libro "Contra toda esperanza", donde narra 22 años en las prisiones castristas, fue embajador de Estados Unidos ante la Comisión de Derechos Humanos de la ONU, en Ginebra, durante las administraciones Reagan y Bush. |
|
ISRAEL,
PALESTINA E A PAZ
|
| 14
de Agosto de 2006 Pedro Gómez-Valadés Falar do conflito no Oriente Medio. Falar de Israel e Palestina. Non debera ser para ninguén que queira afrontar de verdade o tema con rigor, doado. Desde logo para min non o é en absoluto. Porque son consciente de estar a falar aquí, desde a comodidade do meu computadore, dunha realidade na que hai centos de mortos polas dúas bandas. Non é para min doado sinceramente falar sen medo a dicir parvadas, do que para moitos é o día a día de sangue e medos. Mais co voso permiso tratarei de debuxar algunhas claves da miña visión do conflito. É evidente que este sangrante conflito herdado do século XX, non semella vaia ter no futuro inmediato unha resolución que faga posíbel a paz. A merecida como en poucos lugares da Terra, paz para os homes e mulleres, sexan israelís ou palestinos que queiran ou non, terán que vivir e convivir xuntos. Xuntos como até agora en guerra, ou na desexábel paz. Os feitos que estes días colocan de novo en portada dos telexornais o conflito en Oriente Medio, a pouco que un faga un mínimo exercicio de obxectividade, son moito máis simples de recoñecer. Aínda que por suposto, os efectos non son nin serán por desgraza simples. Gaza: Una facción radical de Hamás comeza por declarar que se opón a Ismael Haniyeh, o seu primeiro ministro, cando este negocia co presidente da Autoridade Nacional Palestina un acordo que implica, máis o menos, o recoñecemento implícito de Israel. Dita facción decide emprender unha acción armada, e o pasado 25 de xuño, penetran en territorio israelí, fóra xa de Gaza, onde matan a varios soldados e secuestran a un. Conseguen de cheo o seu obxectivo. A partir dese momento, xa no é posíbel pensar en alcanzar un acordo. Eses fanáticos de Hamás sabían moi ben o que facían, provocar unha resposta de Israel nos territorios da franxa Gaza -que lembremos xa non tiñan presenza israelí- e, deste xeito sabotar as poucas posibilidades de reconducir a deriva cara o desastre que desde a vitoria electoral de Hamas, fan insoportábel o día a día do pobo palestino. Líbano: uns días despois, Hezbollah decide, casualmente o mesmo día que remataba un dos prazos dados a Irán polo seu affaire atómico, estrear uns novos mísiles capaces de chegar un pouco máis no interior de Israel. E sen provocación previa e usurpando descaradamente o dereito soberano do Estado libanés de defender as súas fronteiras, penetran en territorio israelí e matan non só militares, senón civís. Hezbollah (Irán) sabía moi ben o que facía. Sabotaxe. A forza da reacción israelí, desproporcionada, con certeza non sorprendeu en absoluto a Hamás nin a Hezbollah. Os terríbeis acontecementos que hoxe estamos a vivir desde a nosa comodidade europea, son a mellor das situacións soñadas por Hamás e Hezbollah (Irán). Palestina ten dereito á súa soberanía plena. Ten dereito a un estado propio con todas as condicións que iso implica. Israel ten non só o dereito de existir, senón que ten o dereito á súa seguranza. Israel como calquera estado ten o dereito soberano á autodefensa. Outra cousa e xulgar se o exercicio desa autodefensa é proporcionado ou desproporcionado. Pero teñamos en conta un factor que desde logo en Tel-Aviv non é un factor menor, Israel é o único estado no mundo que non se pode permitir o luxo de perder unha guerra. A hipotética perda dunha guerra polo estado de Israel moi posibelmente conlevaría a súa desaparición. Palestinos e israelís fican condenados sen remisión a convivir. Canto antes as dúas partes asuman ao cento por cento isto, máis sairá gañando a poboación civil que como en todo conflito bélico é a que máis ten que perder. Estou certo de que se a resolución pasase só pola defensa dos intereses, dos dereitos de Israel e de Palestina, o problema ficaría seguro en vías de solución, se non estaría xa resolto desde hai moito tempo. Mais as cousas nese anaco de terra no Medio Oriente non tiñan porque ser así. Cando en 1948 Israel declara a súa independencia co aval de Nacións Unidas, e constitúe o estado de Israel no 10% adxudicado a tal efecto pola ONU que deixaba o restante 90% do territorio daquela denominado Mandato Palestina, aos palestinos, no canto de proclamar o Estado Palestino o que fixeron foi declarar a guerra a Israel. Siria, Iraq, Líbano, Exipto, Xordania, invaden a parte adxudicada en principio para o estado Palestino e na guerra que manteñen co nacente estado de Israel, contra os cálculos seguro dos estados agresores, Israel gaña e amplía as súas fronteiras a conta de parte do que tiña que ser o estado Palestino. Mais o groso da mesma, dese 90% que a ONU adxudicara para o estado Palestino, foi simplemente anexionado, non por Israel, foino polos seus veciños árabes. Por que os estados árabes veciños, non constituíron o estado de Palestina? Podían perfectamente manter a reclamación dos territorios ocupados por Israel, negar incluso a lexitimidade de Israel e ao tempo proclamar o estado de Palestina. Pero non, preferiron simplemente anexionarse a parte do pastel que cada un deles boamente puido ocupar e esquecer aos perdedores auténticos e traizoados polos seus propios irmáns árabes. Que diferente sería hoxe o panorama no Oriente Medio. Mais é evidente que a situación a día de hoxe é ben diferente da que puido ser. E o que hoxe estamos a vivir pouco ten que ver xa realmente coa orixe do problema. Na lexítima reclamación palestina mestúrase hoxe un factor que empeora non só a diagnose, se non o tratamento e desde logo, a posíbel “curación/resolución”. O integrismo islámico. A guerra que o fundamentalismo islámico mantén contra Israel está pensada para acabar co Estado hebreo a longo prazo e pola vía do desgaste constante. Para o integrista islámico, Israel non ten dereito á vida, e quen non ten dereito á vida non pode ser recoñecido como parte válida de ningunha negociación. A lóxica xenocida afirma que quen non ten dereito á mesma existencia polo feito de "ser" non merece máis que a súa eliminación custe o que custe e a través de calquera medio. E se imos ás páxinas web de Hamas ou Hezbollah, pois iso é o que claramente e sen tapuxos podemos ler: os xudeus son a encarnación do mal, e Israel a peor das blasfemias que a un infiel se lle pode ocorrer: instalarse en terra sagrada do Islam. Cando o teu inimigo quedou definido neses concluíntes termos, a única vía de solución a este conflito é a violencia pura e dura. Esa é a razón fundamental pola que este conflito desgrazadamente vai durar aínda moitos anos. Será afortunadamente case imposíbel ver a Israel claudicar e deixarse eliminar a mans dos teócratas do Corán. Pero tampouco o fanatismo relixioso de quen se ve a si mesmo como xusticeiro de Alá contra o infiel cesará na súa loita a morte contra o inimigo sionista. Quizais estou debuxando este conflito na súa posición máis radical e extrema, pero, na miña opinión a xulgar polos feitos e as palabras, é nesa parte do taboleiro onde agora mesmo se xoga esta guerra. Desde logo, indiscutiblemente quen máis debe está interesado nunha paz negociada é Israel. Proba diso foi a xenerosa oferta de Barak a Arafat nas negociacións de 2001 en Camp David, cando Israel cedía importantes cotas de poder ao nacente Estado palestino en troques dunhas fronteiras recoñecidas, seguras e un acordo de paz permanente. Esta oferta consistía basicamente na devolución do 97% dos territorios ocupados, incluída a outrora innegociabel parte vella de Jerusalem coa excepción do barrio xudeu e o armenio, e máis de 30 billóns de dólares en compensación polos refuxiados. Desgrazadamente, a oferta foi rexeitada por Arafat e axiña comezou como resposta palestina a denominada segunda intifada. Por que se optou pola violencia e a intransixencia cando existía a posibilidade de comezar unha nova etapa baseada na negociación e a posta en marcha dun Estado palestino coas máximas garantías? Pois porque iso implicaba o recoñecemento real e pragmático do Estado de Israel, algo inaceptábel para o imaxinario radical árabe. Lembremos que xa antes Sadat fora asasinado por este mesmo motivo. A valoración relixiosa islamista radical exclúe por principio o recoñecemento dun Estado infiel no medio do que eles consideran o seu territorio. Poderiamos falar da valoración relixiosa que fai o xudeu ortodoxo, pero, por sorte para Israel, a pertenza relixiosa é unha opción máis entre outras. O proxecto nacionalista xudeu é moito máis político que relixioso desde o seu nacemento. Pola contra, na maioría dos países islámicos non existe a política como práctica independente dos ditados do Islam. Non existe sociedade civil capaz de neutralizar un poder relixioso que se erixe en Norma e auténtica, cando non única, Constitución destes países. Este é o obstáculo insalvábel na política palestina e árabe a día de hoxe. Se até hai pouco podíamos ter algún optimismo ao respecto diso, a vitoria de Hamas e a reactivación da organización proiraní Hezbollah indican que o obstáculo segue sendo desgrazadamente o mesmo. Esta é a razón fundamental, ao meu ver, pola que non se avanza cara a unha paz permanente neste conflito. E honestamente non entendo por que parte da esquerda segue percibindo a Israel como a única parte culpábel do asunto. Que razóns hai que nos impidan ver a realidade como a que é e non como nós quixésemos que fose? Por que culpabilizamos por completo a Israel, en detrimento dunha análise máis xusta e imparcial que inclúa, aínda que sexa un mínimo de culpabilidade árabe e palestina? É realmente obxectiva a postura de adxudicar a Israel o cento por cento da responsabilidade, e xa que logo, da culpabilidade da non resolución do conflito? Porque de nada serven as manifestacións pacifistas ou contra "a guerra" en abstracto se só se trata daquelas guerras ou conflitos que nos interesan por razóns ideolóxicas. Non fai falta revisitar o caso da vella Iugoslavia, sen ir máis lonxe, Alguén dixo algo (alén Carlos Taibo) a propósito do drama en Chechenia?. Logo curiosamente Putin esixe cinicamente a Israel contención, Como a súa en Grozni por exemplo? Non pretendo desviar a atención, en absoluto. Israel ten a súa parte de responsabilidade, mais na miña opinión a parte árabe tamén ten a súa e non vexo a case ninguén mencionala. Para gran parte da esquerda europea Israel é culpábel faga o que faga, coincidindo así plenamente cos seus inimigos viscerais que só desexan ver o Estado hebreo desaparecer no fondo do mar Mediterraneo. Se Israel ataca selectivamente, cúlpaselle de asasinato arbitrario e condenábel, se envía comandos de acción puntual serían tamén cualificadas de accións asasinas. A idea fundamental é que Israel non ten dereito a ningunha defensa, a ningún exército. Un país definido a priori como usurpador e imperialista é evidente que só se desexa a súa rendición sen concesións e canto antes. Podería Israel defenderse dos ataques de Hezbollah utilizando outras tácticas máis efectivas e con menos mortes civís? Ese si pode ser un tema de discusión válido e até razoablemente crítico, pero para entrar neste tipo de debate máis equilibrado e obxectivo habería que comezar por considerar previamente a Israel con voz propia, con dereitos inalienábeis como nación. Poderíamos persuadir a Irán e a Siria da necesidade de negociar con Israel previo recoñecemento do seu lexítimo dereito a existir? Como? Poderíamos persuadir a Hamas do mesmo? Desde logo, se a nosa única solución ao conflito é culpar a Israel e vitimizar ao palestino ou ao árabe nun plano de idealización as veces delirante, entón este conflito non terá desde logo máis solución que o desgaste e a destrución violenta dun dos adversarios. É iso o que desexamos? Os acordos baséanse na realidade. Guste ou non guste. E a realidade é que o estado de Israel está no taboleiro e coa lexítima pretensión de ficar. Tería sido posíbel algún acordo se o IRA e o goberno británico mantivesen inamovibles as súas esixencias de máximos?. Unha e outra parte deberon asumir a realidade como punto de negociación. E desa asunción naceron os Acordos do Venres Santo que con máis ou menos fortuna, acadaron para o Ulster un tempo novo no que o diálogo calou as armas. Oxalá no conflito de Oriente Medio as partes asumisen a realidade como punto de partida. Mais recoñezo que non son nada optimista ao respecto. Dubido que o fascismo islámico teña ningunha intención de camiñar por esta vía. E contrariamente ao que algúns seguro pensades, estou convencido de que Israel si está en predisposición de chegar a acordos permanentes que leven a paz definitivamente ao vello Mandato Palestina. |
|
Bomberos
incendiarios y pirómanos en Galicia
|
|
09
de Agosto de 2006 |
|
Torres
de Catoira
|
| 07
de Agosto de 2006 Manuel Angel Fernández Caramés Estimados Señores, ya ha pasado la Fiesta Vikinga y las torres siguen en un estado lastimoso. ¿ No creen que ya es el momento de pensar en ellas y tratar de recuperarlas ? Catoria es conocida por la "bacanal" que se forma con la Fiesta Vikinga, pero las torres forman parte de la historia de esa zona y puede ser un gran atractivo turistico para muchas personas. Propongo iniciar una colecta para recuperarlas, Propongo un titulo: " Pon una piedra en las torres de Catoria ", y las personas que colaboren financiando una o varias piedras, figurarian en un panel como colaboradores. Yo seria uno de ellos. |
|
Feria
de artesania de Pontedeume
|
| 07
de Agosto de 2006 Antonio Carro Montiel Ustedes saben lo que sucede con dicha feria? Se ha discriminado a los artesanos del Eume y se colocaran estans de reventa de artesanía Dicha feria era un apoyo a la artesanía de la comarca ¿Esta es la forma de apoyarla? El concello se gastara el 80% del presupuesto de la feria en actuaciones musicales. La artesanía también es un espectáculo y como tal si trabajas de cara al publico estas ofreciendo un espectáculo y como cualquier grupo de música,teatro , animación,etc. también tenemos derecho a cobrar La solución del concello es : -Meter una empresa de reventa de artesanía que cualquier comerciante puede comprar al por mayor en Madrid -Esta empresa no cobra los estans -esta empresa les da la vigilancia gratuita -Y les deja los estans 3 días para los artesanos -El concello ahora tiene el 100% para actuaciones musicales -con lo que puede cobrar un solo grupo,pagarian a todos los artesanos Esto es una feria de artesanía? Es esta la manera de apoyar la artesania del Eume? Es esto justo? |
|
Parque
Nacional
|
| 31
de Julio de 2006 Josep Guinovart i Ferrero He visitado el parque Nacional y les felicito por el grado de conservación y por la belleza del lugar. Me gusto mucho el observatorio de las aves que tienen en el acantilado. Seria interesante que se restaurara la vegetación autóctona es decir la erradicación del eucaliptus y otras especies intrusivas. Me hubiera gustado un servicio de guías para poder explicar in situ las especies botánicas, geológicas o fauna de las islas. Muchas gracias y a seguir preservando este lugar tan interesante. |
|
Indiganción
|
| 27
de Julio de 2006 Rosa Blanco García CON INDIGNACION HE VISTO LOS ANUNCIOS QUE LA XUNTA (pagados con el dinero de todos) afirmaban que el 25 de julio se celebraba el DIA NACIONAL DE GALICIA y digo yo como puede ser la fiesta de una "NACIÓN" si no hay una Nación de Galicia. Creo que lo que pretenden es que vaya calando la idea de que Galicia es una Nación. No es admisible que se utilice dinero publico para fines políticos y partidistas que solo comparte una minoría de la población. hay que recordar que este día es la fiesta del APOSTOL SANTIAGO PATRÓN DE ESPAÑA y punto |
|
Dignidad
humana
|
| 27
de Julio de 2006 José Ignacio Moreno Iturralde Europa acaba de tomar medidas para financiar investigaciones sobre embriones humanos en los países en los que esta práctica sea legal. Así ocurre en España Además, la próxima ley de Investigación Biomédica española pretende aprobar la llamada clonación terapéutica con fines de investigación. Pienso que el ejecutivo español, entre otras razones, mantiene esta postura porque considera que el embrión humano es una mera estructura celular. Considera el Gobierno que quien ve en un embrión a un ser humano se guía por ideas éticas o religiosas que nada tienen que ver con la ciencia. Sin embargo no es así. Un embrión humano es una "hoja de ruta" del organismo, un diseño dinámico, un programa de vida, que ordena y estructura las células con la evidente in ención de ordenar vida humana. De esta vida humana surgirá, en su momento, la conciencia. Pero el programa de vida es más originario y fundante de la vida humana que la propia conciencia, que es poseída con intermitencias, en ocasiones prolongadas por la enfermedad. El embrión humano tiene su propia legislación o constitución interior. Romper a bocajarro esta constitución humana interna, por buena que sea la finalidad -aplicable a las exitosas células madre adultas-, es cometer un error científico serio y supone degradar de modo grave la identidad humana, relegando la dignidad o inviolabilidad del hombre a pura retórica vacía. Es necesario un Estatuto jurídico para el embrión, ya, un Estatuto que sea garantía del derecho de todos a la vida desde el primer momento de su existencia, es decir, desde su estado embrionario. Como dice la la ministra alemana de investigación, Annette Schavan, "El programa de investigación de la UE no debería usarse para dar incentivos por matar embriones". Ante la ambición desbordada, que ha visto en el embrión humano una fuente de enriquecimiento, es preciso defender la vida de todos con garantías jurídicas internacionales. Nos jugamos el porvenir humano y nuestra dignidad. |
|
Nuevas
cárceles, desprecio a los católicos
|
| 24
de Julio de 2006 María Fernández Vicente Lo leo en un Diario nacional: "Las nuevas prisiones no tendrán capilla, pero sí menú musulmán" ¿Me extraño? No. Ya lo comentaba indignado un empleado de prisiones en una reunión numerosa de amigos en que se comentaba con indignación el odio a los católicos que se observa con este gobierno: En la prisión -decía un empleado de prisiones- tenemos que respetar la oración y el menú de los musulmanes; pero pasan de nuestras tradiciones católicas de Cuaresma . La noticia de hoy, ¿no es un elemento más que está dando la razón a esos padres? ¿En qué se apoyan los políticos con poder? ¿Será en el pasotismo de los católicos, acostumbrados a que el Estado nos respetara hasta después de las bombas de Atocha? ¿Por qué en España se ha de tener mayor consideración a un mahometano que a un católico? ¿Acaso creen que todos lo somos de pacotilla, como los que se dicen católicos pero apoyan a quienes postulan el crimen del aborto y la equiparación de la relación homosexual a la unión matrimonial? Es hora de despertar del sueño y de unirnos y de defender lo nuestro, ¿o no? ¿Podrá servir a un católico, una sala "polivalente para hacer oración? Para eso, mejor la celda. Nosotros queremos una capilla con sagrario en donde sentirnos acompañados por la misma persona de Cristo y desahogar el corazón. ¿ En dónde queda la Constitución: "El estado cooperará con la Iglesia católica y las demás confesiones? "¿Es que la ley se hace a la medida del gobierno de turno? |
|
ACTOS
RELIXIOSOS E PODERES PÚBLICOS
|
| 21
de Julio de 2006 Esculca, Observatorio para a Defensa dos Direitos e Liberdades EsCULcA é un Observatório de ámbito galego que traballa na defensa dos direitos e liberdades públicas, nomeadamente daqueles que a Constituición española e os Tratados Internacionais regulan e garanten. En opinión de EsCULcA, o feito de o Sr. Pérez Touriño ter sido designado para apresentar, como Presidente do Governo Galego e por delegación do Xefe do Estado, a Oferenda ao Apóstolo Santiago no dia de hoxe, 25 de Xullo, nun templo relixioso católico e no decurso dun acto litúrxico desta relixión, non respeita algunha destas liberdades e, nese sentido, atinxe o cerne dos nosos obxectivos e traballos. Como ben se sabe, o Estado español é aconfesional ("Nengunha confisión terá carácter estatal"), e esta aconfesionalidade implica "un princípio de neutralidade dos poderes públicos en matéria relixiosa", princípio que veda "calquer tipo de confusión entre funcións relixiosas e estatais". Deste ponto de vista, a neutralidade do Estado obriga as persoas con responsabilidades institucionais a proibiren a si próprias calquer concorréncia en calidade de suxeito de actos ou actividades de signo relixioso. Asi consta na Constituición e asi o declara o Tribunal Constitucional, garante final dos direitos e liberdades públicas; entre eles o do direito a liberdade relixiosa e da aconfesionalidade do Estado. O Sr. Pérez Touriño, ao igual que o resto dos titulares dos poderes públicos (incluído o Xefe do Estado), foi elexido e nomeado para exercer as funcións que lle atribuen as Leis. Non cabe a menor dúvida que todas as potestades e funcións que teñen atribuídas pola Constituición, o Estatuto de Autonomia e as Leis son exclusiva e estritamente de carácter civil. Como tamén é certo que son os cidadáns e as cidadás, como tais, e non como crentes/non crentes, os que exercen a sua soberania votando para a xestión de governo. Non hai dúvida tampouco de que facer a Oferenda nun templo relixioso non entra nas obrigas derivadas de garantir a liberdade relixiosa, nen de cooperación con a Igrexa católica e outras confisións. En consecuéncia, EsCULcA manifesta a sua mais severa crítica à actuación da Presidéncia por participar nesta Oferenda e insta os responsáveis políticos a exerceren as suas potestades institucionais para que doravante nengun membro do Governo da Xunta de Galicia participe en actos ou manifestacións relixiosas en representación daquela ou do Estado. |
|
Homenaje
nacional a las víctimas de la represión: ¿Año de la memoria o año del
olvido?
|
| 21
de Julio de 2006 Antonio Queijeiro Perfecto García Castro, socialista de 89 años y represaliado político en la Isla de San Simón olvidado por la Consellería de Cultura en la organización del acto. Este fin de semana se celebrará en la Isla de San Simón el “Homenaxe Nacional ás Víctimas da Represión, un acto enmarcado en la programación 2006 ano da memoria que está siendo organizado por la Dirección Xeral de Creación e Difusión Cultural de la Consellería de Cultura, que dirige la nacionalista Ánxela Bugallo. El desarrollo de un acto de estas características implica el reconocimiento público e institucional a estas víctimas, o al menos es lo que se puede intuir. Lamentablemente, esto no es así, según nos informa Antonio Queijeiro, periodista gallego afincado en Canarias desde hace nueve años, que regresó a Galicia hace 15 días, para ejercer su labor profesional en su tierra natal. Antonio Queijeiro, se puso en contacto con la Consellería de Cultura y con la Dirección Xeral, para comunicarles que Perfecto García Castro, represaliado político en la Isla de San Simón, se encontraba en Fuerteventura. Este gallego, detenido con tan solo 19 años junto a tres hermanos, de los cuales sólo vive él, sufrió en sus propias carnes la represión franquista. Una vida llena de situaciones difíciles y con la única esperanza de que todo acabase de una vez y que se mantuviese en el recuerdo para que no volviera a repetirse. El socialista a sus 89 años, reside en la isla canaria, en donde continúa de forma activa escribiendo artículos de opinión para diferentes medios y participando en programas de radio y televisión. En definitiva, que pese a su edad sigue manteniendo una lucidez extraordinaria y una memoria que para sí quisieran los organizadores de este acto. Perfecto García es la historia viva de la represión; ha escrito un libro con sus memorias y posee un amplio archivo fotográfico de la época. La ilusión de poder vivir un acto como el que se va a llevar a cabo este fin de semana, llenó de orgullo y esperanza a Perfecto García, pero era una alegría efímera. Al ponerse en contacto con la Xunta, la respuesta de los organizadores fue “si quiere venir, venga. Perfecto vive de una pensión y así se lo hizo saber, lo cual llevó a plantearle después de dos días que le podían pagar el pasaje, pero que no podían hacerse cargo de traslados, manutención y alojamiento. ¿Así es cómo quieren homenajear a las víctimas de la represión? Parece un acto más propio de propaganda que de un sentimiento solidario, señala Perfecto García y añade “es muy triste ver como no escatiman dinero público para botar un barco recordando al Upo Mendi, mientras que a los que vivimos nos desprecian y no se nos tiene en cuenta, como si fueras ropa sucia y vieja. No sé si este acto es sólo para los nacionalistas y si es así que lo digan claramente, que no se anden por las ramas, pues a mi en el otoño de mi vida, me gusta que hablen claro y no estoy dispuesto a callarme cuando se hable en nombre de las víctimas, cuando lo único que se busca es una foto para quedar bien ante la galería. En resumidas cuentas una pantomima. |
|
Al
Director Gral. de TRAFICO hay que quitarle puntos de su propio carnet
|
| 30
de Junio de 2006 Ing. Miguel Ángel Gallardo Ortiz, perito judicial La criminalización de ciertas conductas potencialmente peligrosas, y el acoso psicológico por puntos, no suelen conseguir los efectos deseados. Lo importante es evitar los accidentes garantizando la fluidez del tráfico, y yo no estoy seguro de que los puntos del carnet que todos los conductores ya podemos perder representen en el futuro, por sí mismos, la calidad y la prudencia de cada conductor. Lo que sí que sé, con total seguridad, es que hay algunos puntos, los famosos puntos negros o Tramos de Concentración de Accidentes, que habría que descontarlos de la puntuación política de los responsables de su existencia y peligrosidad. Desde hace años investigo accidentes que deben explicarse pericialmente considerando el riesgo objetivo que percibe quien frecuenta el lugar y que sorprende a quien pasa por primera vez por el tramo. Pocos conductores locales mueren en los lugares cuyos defectos conocen, pero son demasiados los turistas o forasteros que dejan su vida donde otros muchos ya la dejaron antes, y es muy lamentable que los delegados de tráfico hagan tan poco por reducir la peligrosidad de ciertos puntos, y por informar al juez de que no son las personas, sino los lugares, los que mejor explican muchos, demasiados accidentes. El lugar que más me preocupa ahora mismo está en el Km. 31,5 de la A3 en el sentido de Valencia hacia Madrid, porque allí ya lleva mucho tiempo (mal) señalizado por su peligroso aquaplaning un tramo peligrosísimo y eso prueba que se conoce pero no se arregla. Recomiendo leer, imprimir e invitar a leer, http://www.cita.es/aquaplaning No es admisible que las normas para el trazado y construcción de autopistas, autovías y carreteras de cualquier categoría no sean más estrictas para evitar fenómenos tan conocidos como el aquaplaning, y que las autoridades se limiten a señalarlos (mal) sin hacer lo más mínimo para corregir tan grave defecto en la infraestructura. Yo pido públicamente la ayuda de todos los medios de comunicación para investigar lo que ocurre en el Km. 31,5 de la A-3 como describo en http://www.cita.es/aquaplaning En mi opinión, habría que quitarle un punto al bueno de Pere Navarro por cada punto negro, y otro por cada mes que siga siendo peligroso cualquiera de los tramos de concentración de accidentes que pueden investigarse desde http://www.cita.es/puntos/negros Pero además, hay algunos vehículos desproporcionadamente peligrosos e imprudentemente tolerados por la Dirección General de Tráfico, entre los que sin duda destacan los llamados quads. Es inadmisible que mi modesta furgoneta pague una barbaridad por el seguro obligatorio, y que los quads sean tan baratos de asegurar siendo, como son, auténticas máquinas del horror, engañosas, inmanejables y desequilibradas, capaces de lesionar irreversiblemente la médula de sus conductores y destrozar el cuerpo de sus atropellados, mientras deterioran los más hermosos lugares y su paisaje. Pido públicamente ayuda para lo que me propongo en http://www.cita.es/accidentes/quads El tráfico de mercancías, peligrosas o no, tampoco está bien controlado por la DGT. Las barras antiempotramiento de la parte trasera de los camiones, que deberían de reducir el riesgo de daños a los conductores y acompañantes en los asientos delanteros, en la realidad accidentológica, no evitan muertes como la descrita en http://www.cita.es/accidente6 Los lugares (puntos negros) y las cosas (vehículos, accesorios y elementos especialmente peligrosos) provocan muchos más accidentes de los que admite Pere Navarro. Sinceramente creo que es una persona inteligente y dialogante, bien preparada y motivado para ejercer el cargo que ocupa. Pero por muy majete que sea, habría que quitarle algunos puntos de su carnet por los lugares y las cosas que conoce, y no reconoce ni arregla, ni pide públicamente que se arreglen, como creo que debería ser su primera obligación moral. Lo siento, Pere, pero no podrás negar que ya te he avisado varias veces, siempre, con mis máximos respetos. |
|
Rectificación
Asoc. Veciños de pasarela sobre os penedos e a canteira
|
| 22
de Junio de 2006 Asociación de Veciños Pasarela (Vimianzo) 1.- A meirande parte dos veciños de Pasarela e, fundamentalmente, a Asociación de Veciños, aspiran a que se compatibilice o desenvolvemento económico, coas riquezas paisaxísticas e as singularidades xeolóxicas. Se as figuras se atopan en Pasarela é porque os nosos antepasados as souberon apreciar. A súa presenza na nosa paisaxe e labor dos nosos ascendentes, non dos que hoxe se apuntan como defensores da ecoloxía e salvadores da patria, A nosa tradición non é deturpar a paisaxe. Xa sabemos como é evidente, as bondades da súa protección. 2.- Agora ben, os veciños de Pasarela, e especificamente a Asociación de Veciños, queren desenvolverse económica e socialmente, de forma equilibrada e non a calquera prezo. Primeiro, pedimos respecto ao noso dereito de propiedade e pedímosllo á empresa que quere facer a explotación da canteira, pero tamén llo pedimos aos ecoloxistas, quen tiveron a sorte de que o Estado, que somos todos, lles deu unha formación e contribuíu activamente ao seu nivel intelectual. E dende logo, que na marcha que se celebrou o domingo pasado, 11 de xuño de 2006, respecto á propiedade e aos dereitos dos demais demostraron pouco, pois invadiron, aínda que non fixeron dano, propiedades alleas sen ningún rubor. 3.- A empresa, que ten as autorizacións mineiras, xa sabe que esta asociación esixe que non se cause impacto ambiental na zona de Pasarela, nin visual, nin de ruídos, nin de po, etc. E tamén sabe que esta asociación non permitirá que se saque a pedra do noso territorio para facer o negocio noutro lugar. Agora ben, si se respectan as rocas caprichosas, aquelas que xa respectaron os nosos antepasados, si se crea riqueza na nosa localidade, esta asociación por moito que lles moleste aos intelectuais, non vai boicotear ese proxecto. Ao contrario, respectando as nosas condicións, imos apoiar ese proxecto de explotación. 4.- Non queremos dar leccións aos que nolas tiñan que dar a nós. Pero a solidariedade comeza por nós. Entendemos que os poetas, os escritores, os profesores, os artistas se inspiren na beleza da nosa terra e congratulámonos disto. Dende logo apostamos porque o sigan facendo, pero respectando os dereitos dos demais. Non vamos permitir que o futuro sexa para esta terra soamente, unha ruta de lecer e embelesamento, a cambio de subdesenvolvemento e emigración. Iso xa o sufrimos e tamén o sofren outros pobos, como o africano, a onde por certo os ricos e intelectuais europeos van de safari. 5.- En canto aos políticos, tamén deben ter presente a idea de solidariedade, máis si se din de esquerdas. Pero hoxe a solidariedade tamén é de territorios,. Facer, activamente, que os territorios máis desfavorecidos se desenvolvan é, dende logo, unha aposta que esiximos aos nosos políticos. Que maior desfeita que nun territorio queden as pedras, pero non os habitantes. Ningún dos ilustrados ou instruídos que nos visitaron o pasado fin de semana, propuxo compensar do seu peto ós veciños de Pasarela pola merma dos beneficios que suporían a implantación dunha nova industria, que esiximos, deixe aquí o seu valor engadido. 6.- En canto aos medios de comunicación, cando informen deben trasladar ós seus destinatarios a realidade. Os veciños de Pasarela, e particularmente esta Asociación non está en contra da canteira, sempre que se cumpran determinadas condicións comunicadas á empresa e tamén ás institucións. Polo que nós sabemos, o proxecto de canteira que se tramita non quere, en absoluto, afectar ás formas caprichosas que visitan os ³salvadores dos penedos². Os medios de comunicación deben informar con rigor, tamén das pancartas desta Asociación, que defende compatibilizar os penedos e a canteira. 7.- Finalmente, as pedras levan anos e séculos abrazando ao aire, ás choivas, ao sol,..., pero aínda ata hoxe ninguén, nin defensores, nin detractores, puxeron enriba da mesa un proxecto artellado de posta en valor sustentable. Menos palabras ou escritos e mais realidades. Ogallá a demonizada canteira serva de revulsivo. |
|
Presidente
Uribe: ¿tributo al "César" comunista?
|
| 16
de Junio de 2006 Armando F. Valladares Pobre Colombia, si su máximo gobernante alienta la esperanza de que podrá asegurar la "paz" en la querida y sufrida nación colombiana con rasgados elogios al lobo rojo. Disponiéndose a pagar ese tributo al "César" comunista, el presidente Uribe no obtendrá la merecida paz para su pueblo y tampoco dará a Dios lo que es de Dios El Dr. Alvaro Uribe, presidente reelecto de Colombia, acaba de pronunciar un elogio y un agradecimiento al sanguinario dictador Fidel Castro, con palabras que ni Evo Morales, Chávez, Humala, o líderes guerrilleros de las FARC o del ELN se han atrevido a pronunciar públicamente. En declaraciones al diario El Tiempo, de Bogotá (4 de junio de 2006), reproducidas por el Granma, de La Habana (5 de junio de 2006), al ser preguntado sobre la existencia de un "acercamiento especial" con Castro, el presidente Uribe declaró textualmente: "Ha sido muy bueno en todas las horas. Le tengo gratitud en nombre de todo el pueblo colombiano. Nos ha ayudado mucho en todos los temas de Suramérica, de Latinoamérica en general y en el tema de la paz". Objetivamente, respetando el contexto de la entrevista presidencial en que fueron dichas y, aún cuando cueste decirlo, por tratarse de una figura que durante su primer mandato mostró loable firmeza en relación a las guerrillas, las inesperadas palabras del presidente Uribe pueden ser calificadas como un acto de casi vasallaje al tirano que desde hace casi 50 años oprime a mi pueblo, a sangre y fuego. Se explica entonces que ellas hayan producido perplejidad, dolor e indignación en el millón de cubanos desterrados y entre los 12 millones de mis hermanos cubanos que agonizan en la isla-presidio. Pero esas palabras también produjeron dolor en innumerables latinoamericanos que sufrieron en carne propia, y aún sufren -como es el caso del heroico pueblo colombiano- la acción homicida de movimientos revolucionarios alentados, entrenados, financiados y armados por La Habana. Sí, de ese heroico pueblo colombiano, que ha dado un ejemplo a las Américas y al mundo de altivez, de coraje y de resistencia a un chantaje guerrillero que ya dura décadas, con crueles atentados, secuestros, "boleteos", torturas y lamentables asesinatos, inclusive, el de propio progenitor del presidente colombiano. El dictador Castro es el causante e inspirador de toda esa tragedia con un inimaginable costo humano, el mismo que hoy es calificado por una de sus víctimas, el presidente Uribe, contra todas las evidencias históricas, como "muy bueno en todas las horas", merecedor de "gratitud" por su constante "ayuda", inclusive, en el tema de la "paz"; calificado de esa manera, sorprendentemente, por un presidente en el cual la gran mayoría de los colombianos confió y hasta el presente continúa confiando en su capacidad de liderazgo para impulsar la reconstrucción moral y material de la sufrida y admirada Colombia. En noviembre de 2000, durante la sesión de clausura de la X Cumbre Iberoamericana de Panamá, Castro se responsabilizó públicamente por el entrenamiento y apoyo a los movimientos revolucionarios en las Américas, incluyendo por lo tanto a las guerrillas colombianas y salvadoreñas que asesinaron a decenas de miles de personas, concluyendo de manera afrentosa: "Y no nos arrepentimos" (Granma, La Habana, 20 de noviembre de 2000). Fue entonces que el joven presidente de El Salvador, Lic. Francisco Flores, defendiendo la honra de su pequeño gran país y de las Américas, increpó al dictador caribeño por haber estado "involucrado en la muerte de tantos salvadoreños", por haber entrenado "a tanta gente para matar salvadoreños" y por haber "tenido una participación cruel, sangrienta e irresponsable" en la guerra civil movida por las guerrillas marxistas (La Vanguardia, Barcelona, 20 de noviembre de 2000). El contraste entre la actitud del entonces presidente salvadoreño y la del actual presidente colombiano no podría ser mayor. En marzo de 2002, el obispo auxiliar de Miami, monseñor Agustín Román, durante una ceremonia por la paz en Colombia celebrada en la Ermita de la Caridad, reconoció que "ha sido de nuestra sufrida Cuba de donde han emanado muchos de los males que aquejan a los países de América"; que "de allí ha salido el odio que ha motivado muchas de las batallas fratricidas que han ensangrentado a otros pueblos latinoamericanos"; y que también "de allí han salido la subversión y el terrorismo, así como las armas que han sido instrumentos de muerte desde el Río Bravo hasta la Patagonia". El prelado afirmó a continuación que Colombia no solamente "no ha estado exenta de ese flagelo" sino que es uno de los países "donde se han hecho sentir, con mayor rigor, las trágicas consecuencias de los males promovidos y estimulados por los que mandan en Cuba". Aclarando que "el pueblo cubano no es de culpar por ello, pues ese pueblo ha sido la primera víctima de esos hombres sin Dios que han promovido la violencia y el terror", afirmó solemnemente: "Yo quiero, como hijo de esa noble tierra, pedirles perdón a ustedes y a todas las familias de Colombia que han sido laceradas por la violencia marxista salida de Cuba". Y concluyó con palabras que el presidente de Colombia debería considerar: "Mientras las doctrinas del terror estén vivas en Cuba, no habrá paz en América" (cf. Agencia Católica de Informaciones - ACI y agencia CubDest, ambas del 11 de marzo de 2002). Pobre Colombia, si su máximo gobernante alienta la esperanza de que podrá asegurar la "paz" en la querida y sufrida nación colombiana con rasgados elogios al lobo rojo. Disponiéndose a pagar ese tributo al "César" comunista, el presidente Uribe no obtendrá la merecida paz para su pueblo y tampoco dará a Dios lo que es de Dios. Armando Valladares, ex preso político cubano, autor del libro "Contra toda esperanza", donde narra 22 años en las prisiones castristas, fue embajador de Estados Unidos ante la Comisión de Derechos Humanos de la ONU, en Ginebra, durante las administraciones Reagan y Bush. |
|
Queremos
vivir en paz?
|
| 12
de Junio de 2006 Alberte X.Rodríguez Feixóo Levamos xa varias semanas inmersos no debate establecido no Estado español a respecto do novo panorama que se plantexa sobre a posibilidade dun abandono definitivo das armas por parte de ETA. As posicións, aínda tendo en conta distintos matices, son dúas: unha a prol de dar pasos para conseguir ise abandono definitivo da violencia sen poñer barreiras infranqueábeis e outra mantendo contra vento e marea a situación actual até conseguir a derrota sen paliativos da posición armada representada por ETA. Coido que ante ista dicotomía é imprescindíbel posicionarse e non manterse como simple espectador. Ao fin e ao cabo, aínda tratándose dun problema que non afecta de xeito directo a Galiza, si é certo que ten aspectos tanxenciais que nos moven a opinar sobre iste asunto de tanta transcendencia, tendo en conta, sobre todo, que falamos de vidas humanas das que xa se levan consumido abondo, en torno a mil sen contar feridos ou afectados sen resultado de morte. O plantexamento dos que defenden a vía da comunicación co denominado entorno de ETA para poder explorar solucións, non cruentas, ao conflito que durante as últimas cinco décadas atormentou a toda a sociedade española, é o de afrontar con valentía a situación e tratar de conseguir que ise entorno entre en razón para que, deixando os métodos empregados até agora, é dicir, a violencia, poda ingresar no campo dialéctico da política e da legalidade democrática abandonando definitivamente a vía armada para realizar propostas á sociedade, neste caso vasca. Os partidarios do outro plantexamento entenden que non debe moverse un ápice a situación propiciada na etapa imediatamente anterior á actual. Con efeito, durante o tempo no que o señor Aznar foi Presidente do Goberno español, propiciouse unha situación de afogamento da expresión política do chamado entorno de ETA que culminou ca aprobación e aplicación dunha lei de claro tinte político que propiciou a ilegalización de Batasuna dun xeito que, xa o dixemos daquela, non parecía moi acaído nun estado de direito que basea a súa fundamentación democrática na existencia de partidos políticos como expresión da vontade colectiva dos cidadáns e das cidadás. Pois ben, iste sector político está máis ben polo labor de que se manteña a situación política creada polas decisións do presidente Aznar, reforzadas no seu momento, non o esquezamos, co asentimento e concurrencia do PSOE. A situación pois ven dada por dúas posicións antagónicas. Mentres uns pretenden dar pasos para lograr enterrar a violencia canto antes e de xeito silencioso, isto é , sen o estruendo de seguir escoitando os estoupidos das armas, os outros prefiren non mover ficha e seguir o vieiro do enfrontamento até a total destrución e desaparición física do nemigo. Coido que a pretensión de entablar conversas para chegar a un final o máis ledo e cercano posíbel ten moitos riscos e deberá contar cuns parámetros ben definidos a respecto de até qué punto e en qué asuntos se poden establecer compromisos. Hai quen pode pensar que o fin nunca xustifica os medios pero tamén é certo que as experiencias históricas do noso entorno poden axudar a ver o resultado de determinados procesos que hai dez ou vinte anos non poderíamos imaxinar. Moito máis cruenta era a situación existente entre o IRA e o Goberno británico e hoxe non existe violencia no Ulster, fora das provocacións que podan levar a cabo os sectores máis reaccionarios e pouco amigos da paz. Hai ben pucos anos, AL FATAH era considerada unha das organizacións máis perigosas e terroristas da face da Terra; quen máis a combatían foron capaces de sentarse con ela e chegar a certos acordos de convivencia, rotos en maior medida pola parte que ten millor posibilidade de empregar a súa desproporcionada forza. É curioso, hoxe AL FATAH é reivindicada como a millor opción para gobernar Palestina polos mesmos que hai ben poucos anos a denostaban como o pior nemigo! Qué cousas ten a vida. Tamén no territorio da chamada pel de touro se deron situacións, se non iguais, con certa similitude aos efeitos dos que tratamos. Se ollamos o século XIX, carregado de guerras carlistas, nemigos irreconciliábeis foron tamén capaces de reconciliarse e perdoaren as afrentas, nalgúns casos monstruosas, realizadas mutuamente. E non falemos da xenerosidade de quen ostentando o goberno de España lexítimamente en 1936 foron desaloxados do mesmo por un golpe militar cruento e, a pesares disto, cando trala morte do dictador en 1975 foi restaurado o réxime democrático, non aplicaron nengún tipo de revancha nen cobraron nengunha factura pendente, sendo capaces de esquencer o pasado en favor dunha convivencia futura ca necesaria paz e sosego. Eí está o quid da cuestión. Queremos vivir en paz? Ou, pola contra, preferimos seguir inmersos no desacougo que supón ter pendente a resolución dun conflito que xa leva consumidas mil vidas e destrozado moitas outras a base de feridos ou damnificados de todo tipo? Eu opto claramente pola paz. Entendo que é necesario propiciar as circunstancias que sexan precisas para conseguir o obxetivo de que calen por sempre xamáis as armas. Sei que non é doado e que iste proceso conlevará necesariamente, como conlevaron procesos anteriores, cesións e concesións que nos poderán parecer desmesuradas, pero entendo que a consecución dunha convivencia pacífica xustifica que levemos ao límite a nosa capacidade de entendemento. |
|
Si
no puedes ser famoso, sé escandaloso
|
| 27
de Abril de 2006 Elena Baeza Villena DNI 25036267P Esta frase promocional de Chicago (Rob Marshall, 2002), probablemente sería la que inspiró al novelista Dan Brown cuando escribió El Cógido Da Vinci. Anteriormente había escrito otras novelas, todas igual de chapuceras, pero sin éxito. Aprovechando los ataques del laicismo contra la Iglesia católica, es lo que le hace saltar a primera plana la promoción de El Código, que rápidamente caló en amplios sectores dispuestos a aceptar ciegamente cualquier ataque a la Iglesia. Entiendo que esta novela es un desprecio a los historiadores del arte, de la cultura, de la IglesiaŠAprovechando el novelista la ignorancia histórica de muchos, ha logrado un éxito editorial de ventas. Hemos llegado a la subversión total: la mentira es la verdad y la verdad es la mentira. La mentira es llamada creatividad, imaginación o fantasía. Pero, todo esto es secundario, como dice el lenguaje de la calle: La Iglesia no tiene muertos en el armario. No hay nada que ocultar. Los cristianos amamos a Jesucristo y amamos la Verdad. Por eso, la Verdad nos hace libres, esperanzados y alegres. |
|
Borrasca
en Vilanova
|
| 27
de Abril de 2006 Jesús J. Blanco. La palabra denuncia asusta mucho y, en ocasiones, la cosa no es para tanto. Hoy en día es posible querellarse contra cualquier persona o entidad. Podríamos denunciar que llueve o hace sol en contra de nuestros intereses. Sólo hace falta un poco de voluntad y echarle morro al asunto. Por eso a los letrados, bastante más curtidos en estas guisas, no les tiembla el pulso a la hora de lidiar con las demandas. Lo que les quita el sueño son las pruebas. Es en este punto donde hay que empezar a preocuparse, porque las pruebas, especialmente las documentales, determinan el resultado. Pero claro, esta filosofía, la filosofía de las pruebas, la aplican sólo las mentes lúcidas y no los paisaniños de andar por casa. El cacique de aldea, acostumbrado a que los súbditos locales le rindan pleitesía porque sí, tiene otra forma de proceder. Insulta, difama, amenaza se "chea de razón" allí donde claramente no la tiene. Su objetivo es atemorizar al oponente y, al tiempo, sembrar la desconfianza entre la opinión pública. Con argumentos manidos tratan de hacernos ver como normal e incluso ético aquello que no lo sería nunca frente a un análisis objetivo y a veces, en su afán por justificarse, ellos mismos son los primeros en morder el anzuelo. ¿Es lo que ha ocurrido en el concello de Vilanova? En los últimos días hemos asistido a un cruce incesante de acusaciones sobre corruptelas urbanísticas entre socialistas y populares, con puntuales intervenciones del BNG. El caso, que no revestiría especial relevancia en estos lares, donde las cafradas inmobiliarias son casi tan habituales como la lluvia, ha adquirido una notoriedad al abrigo del culebrón marbellí Rodrigo Santiago, el portavoz de los socialistas vilanoveses Inició su ataque refiriéndose a la "marbellización" de Vilanova. El alcalde, Gonzalo Durán, recogió el guante y exigió pruebas. En su siguiente movimiento Santiago amenazó a la Reina. En otras palabas, acusó al concejal popular Vivenda, Javier Tourís, de estar relacionado con un pelotazo urbanístico. De ser cierta esta acusación, Tourís habría recalificado por 16 millones de euros unos terrenos colindantes al polígono industrial de Tremoedo valorados en tres millones, aprovechando la información privilegiada de la que disponía en su cargo. Además, según los datos aportados por el PSOE, este edil es socio de cuatro empresas vinculadas al sector urbanístico. Todas ellas con sede social en Ribadumia. Es aquí donde a entender de los expertos, el señor Tourís mete la pata. Lejos de negar que admitió fuera de plazo una modificación en la calificación del PXOM de Vilanova, afirma que se admitieron 74 más, lo que supone casi lo mismo que declararse culpable. Además es obligatorio someter a exposición pública estas modificaciones, lo que al parecer tampoco se hizo. Tal vez para el señor Tourís este tipo de prácticas no constituyen delito alguno y son incluso saludables, pero debiera considerar que los jueces tienen otro criterio al interpretar la legislación y que las leyes no son manuales de andar por casa que se elaboran en los concellos a gusto del consumidor. Valen las mismas para todos o, al menos, así debería ser en un país que no aspire a convertirse en república bananera. En su siguiente arrebato pasional el edil popular anuncia una querella millonaria contra el grupo opositor que él mismo trata de frenar en el acto previo de conciliación. Insólito. Ha vuelto a picar. Eso es precisamente lo que desean Rodrigo Santiago y el grupo socialista. ¿Qué mejor lugar que un tribunal para airear todos los trapos sucios? Lógicamente los socialistas plantaron a los populares en el juzgado de paz. "No tenemos nada que conciliar", señaló Santiago. En un nuevo alarde de sagacidad los populares no tienen mejor ocurrencia que tildar de cobardes a sus acusadores. ¿Pero qué diablos se piensa el equipo de Gobierno del PP vilanovés?, ¿qué estamos en el Oeste? Las cosas no funcionan así. Ya no. |
|
Empleo
para jóvenes
|
| 30
de marzo de 2006 Jose Enrique Herrero de Padura El bipartito ha emprendido un novedoso sistema para colocar a sus parientes, amigos y correligionarios. Primero desata una campaña dirigida a desprestigiar una determinada institución o actividad administrativa de la Xunta. Conseguido el objetivo, vía Decreto, introduce determinadas modificaciones, la más de las veces desafortunadas, que no se limitan a introducir las a veces necesarias adaptaciones para corregir desvios, sino para empeorar lo existente, aunque ello suponga destruir las expectativas de los derechos de los ciudadanos. Una vez "vestida" de legalidad la reforma, contrata a una nueva empresa que gestione la actividad, a la que lógicamente se le indica las personas que debe incluir en la nómina. ¿Qué ocurre con el personal administrativo de que venía desempeñando hasta la fecha y a plena satisfacción, dicha actividad?. Pues nuestro glorioso gobierno, que "gallea" su honda preocupación por el empleo estable de los jóvenes, los pone en la calle, sin atreverse a darles la menor explicación. Vease por ejemplo el despido de todo el personal administrativo de la Bolsa del Aluguer. ¿Aunque cambie la empresa de gestión, no creen que sería lógico que permaneciesen quienes cuentan con una dilatada experiencia?. La politización de la administración, no alcanza ya a los puestos de Libre Designación, sino que inexorablemente se extiende hasta los puestos de auxiliares administratiivos. |
|
Los
bancos del conocimiento
|
| 30
de marzo de 2006 PROGRAMA INEO Á continuación le ofrecemos el artículo de Manuel Gens Montes "Los bancos del conocimiento" que analiza el papel clave de INEO en el sector TIC gallego Los bancos del conocimiento El pasado día 16 de febrero, un importante grupo de empresas del sector Tecnológico gallego constituyeron la sociedad INEO, su vocación: Convertirse en un referente de progreso en la sociedad del conocimiento y en la expansión del mundo TIC gallego, con la idea de estar presentes en el sistema global del sector tecnológico Aunque no puedo dejar de lamentar ciertas ausencias, comprensibles en las tensiones que una institución de este tipo genera en el microcosmos gallego, si podemos felicitarnos de que se inicie una nueva etapa en la historia de las Tic´s de Galicia. Sin embargo, conviene valorar la dimensión de los objetivos, su naturaleza y su forma de penetrar en los pasillos de la Sociedad Global. Existen fuerzas que denomino de presión hegemónica, que tienen una posición de “control patriótico de la realidad” desde el 11 de septiembre de 2001. En un mundo globalizado no podemos ser ajenos a las tensiones que la conformación de una base de Talento, ordenado y dirigido por mentes solventes puede acarrear en el sistema de equilibrios del orden mundial, en transición y ebullición. Los mecanismos de control y financieros de la Sociedad Industrial, solo disponen de medios limitados para hacer frente a la avalancha de los nuevos transpondedores de la realidad. La difusión del conocimiento es instantánea. Este artículo aunque no llegue a ver la luz en el periódico, habrá llegado antes de su publicación a decenas de miles de personas. Las nuevas leyes del mundo digital permiten, que las opiniones se difundan en el ciberespacio con vectores instantáneos, creación y publicación, tamizada por supuesto por cada autor material de su “delito creador”, se mueven dentro la luz en su misma longitud de onda. Quería poner este preámbulo para señalar que si quisiéramos cuantificar en términos económicos la puesta en valor de INEO tendríamos que convenir que nos encontramos ante una creación que como mínimo tiene un elemento importante de ponderación estratégica, sobre el camino a seguir en la Galicia del futuro. Como era lógico algunos agentes del sistema financiero local y nacional han sido signatarios de acuerdos con la institución, no es en absoluto trivial esta cuestión: “se constituía a todos los efectos un BANCO DEL CONOCIMIENTO”, cuyas consecuencias, a mi juicio son imprevisibles, a la vez que apasionantes. En el escenario de la prospectiva social, la vigilancia tecnológica y la lucha por que Galicia tenga fondos ordenados de Talento en el ámbito empresarial TIC, INEO se convierte en un instrumento que a mi juicio aportará equilibrio, moderación y progreso a las empresas del sector, al tiempo que, construirá un corpus ético para que el talento sobreviva al hegemonismo. Suerte y ánimo a sus promotores, y felicitaciones al consorcio de la Zona Franca de Vigo por este nuevo impulso al futuro de Galicia. |
|
Comunicado
de ASIGC
|
| A
Coruña, 29 de marzo de 2006 Asociación Independiente de la Guardia Civil ( ASIGC) "La orden dada por el Coronel Interino Jefe de la 15 Zona de la Guardia Civil ( Galicia), para que se procediese a la icoación de un expediente por una presunta falta grave"LA FALTA DE SUBORDINACION CUANDO NO CONSTITUYA DELITO", cometida por el delegado de la Asociación Independiente de la Guardia Civil en Galicia, ha sido la gota que ha colmado el vaso y entendemos que se ha levantado una caza de brujas dentro de la Guardia Civil, con la finalidad de silenciar a quien publicamente pueda discrepar y denunciar irregularidades dentro de este cuerpo. Un expediente abierto en Noviembre del pasado año que el instructor ha concluido con un pliego de cargos en el que se acusa al citado compañero de no haber entregado informes medicos al servicio de sanidad de la Guardia Civil, cuando se hallaba de baja por motivos psicologicos, a pesar de que la Guardia Civil ya disponía de las papeletas de baja y la declaración del encartado afirmando que no disponia de informes medicos, extremo que los facultativos han corroborado. Tanto el instructor del citado expediente como el Jefe de la Guardia Civil en Galicia, son responsables de la apertura de un expediente disciplinario aberrante a un agente que se encontraba de baja psicologica . No encontramos una explicación a este expediente sino es la de fulminar a este agente del mapa asociativo de la Guardia Civil. Desde ASIGC, hemos solicitado audiencia al delegado del Gobierno en Galicia, para tratar este tema así como otro relacionados con los derechos y libertades de los guardias civiles en galicia. Ya que no tenemos reconocido el derecho a la huelga nadie puede impedir que de forma individual agentes de la guardia civil se pongan en huelga de hambre para denunciar la represión del actual regimen disciplinario y del codigo penal. Estamos estudiando la posibilidad de ir a una huelga de hambre en la que participarían compañeros de las cuatro provincias gallegas. Por ello, desde ASIGC, pedimos que las autoridades competentes cesen de manera inmediata al Jefe de la Guardia Civil en Galicia, y al Comandante Instructor del referido expediente, porque entendemos que se estan menoscabando derechos esenciales de la persona. |
|
Novo
Estatuto
|
| 27
de marzo de 2006 Alberte X.Rodríguez Feixóo Moito se está a falar do que semella vai ser o asunto estrela da presente lexislatura no Parlamento de Galiza. Con efeito, a situación plantexada polos parlamentos doutras nacións e comunidades do Estado español tivo tamén o seu eco, inevitábel, na nosa nación. Se fixeramos un percorrido cronolóxico non poderíamos negar que foi de novo Euskadi, ao igual que o foi inmediatamente despois da aprobación da Constitución española de 1978, quen fixo valer a súa marcada identidade nacional para pór enriba da mesa a reforma da relación que mantén co Estado e que actualmente ten a forma de Estatuto de Autonomía de comunidade autónoma. O mal chamado, de xeito intencionado, Plan Ibarretxe, chegou ás Cortes españolas co propósito de establecer un novo xeito de relación entre Euskadi e España. Como todos sabemos, non puido ser. A seguir, foi a Comunidade Autónoma Valenciana a que aprobou, no seu Parlamento (ao igual que Euskadi), unha proposta de reforma estatutaria que xa vai ben avanzada na súa tramitación ante as mesmas Cortes españolas. Pero sen dúbida foi a reforma aprobada no parlamento de Cataluña, e actualmente en tramitación ante as Cortes españolas, a que máis tinta fixo correr e máis verbas expresar. Actualmente, son poucas as comunidades autónomas que non pensan en reformar o seu Estatuto de Autonomía. É comprensíbel. As normas de convivencia que se estableceron nos anos inmediatamente posteriores a 1978, ano no que se refrendou a vixente Constitución española, foron consensuadas a partir da situación que vivía o Estado español naqueles concretos intres; isto é, as circunstancias políticas que se vivían recén fenecido o réxime franquista só fixeron posibeis determinadas pautas de comportamento político que foron tamén refrendadas polas distintas eleccións que, recén estrenadas, foron dando a capacidade de gobernar a partidos políticos máis partidarios da denominada reforma política que da, tamén autodenominada, ruptura democrática. Aínda que ista última triunfase, Teríanse dado outros textos diferentes dos agora coñecidos estatutos de autonomía? Quizais poderemos aprofundar nise histórico asunto noutra ocasión. Retornemos pois ao que agora nos ocupa. Feita xa esa aproximación cronológica ao actual estado da cuestión, vexamos como iniciar o achegamento ao novo estatuto de Galiza. Naturalmente, iste asunto está chamado a durar un tempo non menor e a ser obxecto de múltiples enfoques, opinións e debates. O primeiro que queremos sobrancear é que, polo que vén acontecendo, semella que de novo será un estatuto concedido desde a soberanía española e sancionado pola realeza española. Non é iste un detalle menor xa que na base do debate está xustamente ise detalle: temos capacidade as galegas e os galegos para dotarnos de normas de convivencia sen inxerencias alleas? Ou, polo contrario, Debemos estar sempre baixo a tutela lexisladora das Cortes españolas? E digo que ista é a base da discusión porque segundo contestemos as dúas preguntas anteriores, resolveremos a dirección que debemos tomar para establecer os cambios necesarios na actual norma de relación para co Estado español de todos os habitantes do antigo Reino de Galiza, por certo dos primeiros en Europa (cronoloxicamente falando) e ben anterior ao noso actual tutelador. Sen dúbida será interesante seguir os debates que se darán non só no Parlamento senón tamén no conxunto da sociedade galega. En calquer caso, non se nos debe escapar a actual composición da Cámara lexislativa galega. O número de parlamentarios que poden defender a nosa identidade nacional, e a necesidade de ir perdendo a dependencia do poder lexislativo español, é máis ben exiguo se se ten en conta o total de membros da Cámara chamada a aprobar a proposta de reforma do repetido Estatuto. Non se lle poderán pedir peras ao que non é pereira. Con todo e iso, tamén haberá que estar atentos aos movementos que a propia sociedade galega poida realizar na defensa dos seus intereses. Non se tratará só da identidade nacional senón tamén do benestar social e da calidade de vida que deberemos reclamar todas e todos os habitantes do noso país para que os nosos representantes teñan respaldo dabondo cando reivindiquen o maior degrao competencial e as mellores condicións económicas para que poidamos decidir aquí aquelo do que coñecemos máis e mellor que alá. |
|
ONO
- están en juego nuestros puestos de trabajo
|
| 22
de marzo de 2006 Andrés Macías Apreciados Señores: Soy un trabajador de ONO, empresa que se encuentra ahora mismo en medio de un proceso de negociación de un Expediente de Regulación del Empleo (ERE), que puede llegar a afectar a cerca de 1.000 empleados. En el último trimestre del año pasado se fusionaron dos de las mayores empresas de telecomunicaciones del Estado: ONO compra a AUNA TLC para formar un nuevo ONO con una plantilla de más de 4.500 trabajadores. A principios del presente año la nueva ejecutiva decide presentar un ERE. La empresa lo justifica por motivos organizativos, económicos y de producción. La argumentación del Expediente siempre viene a confluir en la duplicidad de plantilla que se produce a raíz de la compra de AUNA. Sin embargo, en ningún momento se ha dado un plan organizativo/operativo en el que se justifique la baja de este número de trabajadores. Por si fuera poco, paralelamente, la empresa está buscando a personal para cubrir nuevos puestos de trabajo en el área comercial, además de reforzar otros departamentos con la entrada de personal externo. Los trabajadores pensamos que este ERE está pensado esencialmente para reducir costes y amortizar la deuda contraída por ONO tras la compra de AUNA, y que afectará negativamente a la calidad de los servicios ofrecidos por ONO. Estamos realmente preocupados por nuestro futuro, debido a la progresiva inestabilidad del empleo que el sector de las telecomunicaciones ha sufrido en los últimos tiempos. Hace tan solo 10 años se auguraba un gran futuro al sector; la realidad es que debido a la salvaje especulación de los inversores parece ser que estamos inmersos en una crisis permanente, de la que no se logra salir. A raíz de esta crisis todas las empresas están reduciendo sus plantillas. No obstante, cada vez más la sociedad depende de las telecomunicaciones: se está extendiendo en todas partes el uso de internet, móviles, etc. ¿Cómo casa este hecho con la crisis que todas las compañías (de servicios, de software y hardware) apuntan? Otro tema preocupante es el de la calidad. Cada vez sobran más trabajadores en plantilla, y las tareas se subcontratan a empresas que ofrecen a sus plantillas sueldos bajos, con personal poco cualificado y/o mal preparado. El personal subcontratado tiene un alto índice de rotación, debido principalmente a la precariedad de su puesto de trabajo. Evidentemente, esta circunstancia incide directamente en la calidad del producto y/o del servicio. Prueba de ello es que las empresas de telecomunicaciones son las que tienen el mayor número de quejas y contenciosos con los consumidores. Si ahora que empieza a despegar la Sociedad de la Información somos incapaces de dar un buen servicio final con productos ³no imprescindibles² como son el ocio (TV, por ejemplo), la telefonía e internet divulgativo, con menos personal ¿cómo se van a poder desarrollar y ofrecer servicios de valor añadido que marquen la diferencia en un futuro próximo? No parece conveniente cimentar los nuevos servicios de comunicación que tienen que ayudar al aumento de productividad y competitividad estatal, sobre la precariedad laboral y la preparación deficiente que están comportando la espiral de subcontratación actual. El objetivo final de este correo es poner en su conocimiento nuestras preocupaciones, y pedirles que intercedan en el asunto a favor de los consumidores y, por lo tanto, de los trabajadores, de manera que ustedes estimen oportuna: son casi 1.000 familias las que se pueden ver afectadas por la decisión de la empresa. Necesitamos que tomen la iniciativa de forma activa delante de los siguientes hechos: 1) Los Expedientes de Regulación de Empleo se han utilizado indiscriminadamente como herramienta para nivelar los presupuestos. En las distintas empresas que a lo largo de la historia se han ido fusionando hasta formar este nuevo ONO, se han producido un total de 4 ERE en aproximadamente 7 años. 2) La fusión ONO-AUNA no ha servido para reducir ninguna tarifa para el usuario final 3) La fusión ONO-AUNA solamente ha servido para engrosar los beneficios de Endesa y BSCH 4) La mayor parte del accionariado de la nueva ONO está compuesto por grupos de capital riesgo internacionales, caracterizados por la búsqueda de una rentabilidad a cortos plazo 5) Aumento creciente de la externalización del personal, agravando la precariedad laboral, y afectando a la calidad de los servicios finales Por todo ello, le pedimos una vez más su apoyo y ayuda en nuestra causa, que es la de todos. Sin más me despido esperando pronta contestación a nuestros ruegos. |
|
Pola Identidade Galega contra as bandas latinas
|
| 22
de marzo de 2006 PARTIDO GALEGUISTA O PARTIDO GALEGUISTA alerta sobre a implantación de bandas latinas no territorio galego. O PG alerta da existencia en Galicia de bandas como Latin Kings, ñetas o mafias colombianas, que supoñen un perigro para a seguridade ciudadana e a convivencia social. O carácter de estas bandas, unha mezcolanza de bandas delictivas o secta cutre, as convirten nun perigro especialmente paro os galegos mais novos. Desde o PG facemos un chamamento a os pais para que denuncien ante as forzas de seguridade a presencia de estas bandas nos entornos dos colexios e institutos galegos. Este nuevo problema social é unha consecuencia das políticas de inmigración descontrolada dos gobernos do PP e PSOE, que non han tenido en conta a realidade social de Galicia, ni os intereses dos ciudadanos galegos. Dende o PG pedimos a erradicación de este novo problema con políticas restrictivas para a inmigración e a repratiación dos menbros de estas bandas, se debe engadir ao concepto reagrupación familias al repratiación familiar para os membros menores de edad de estas bandas. Si son menores que se vaian con su familia, pero que se vaian. |
|
De
nuevo Tele 5
|
| 28
de febreiro de 2006 NOMBRE.- Elena Baeza Villena De nuevo Tele 5 Tele 5, como siempre caracterizándose por su vulgaridad, está tomando la costumbre de burlarse de los símbolos cristianos. El pasado sábado 18 de febrero, entre las 11.40 y las 12.00 horas de la mañana, en pleno horario infantil, dentro del programa ŒVisto y no Visto¹ emitió un video de burla y escarnio de la figura de Jesucristo. En el vídeo, un actor disfrazado de Jesucristo se semidesnuda y exhibe en medio de la calle, para finalmente ser arrollado por un autobús. |
|
A
experiencia do BNG no Goberno da Xunta: Asamblearismo e Carta financeira
|
| 23
de febreiro de 2006 NOMBRE.- E.N.VIGO Febreiro de 2006: apenas seis meses pasaron desde a constitución do goberno bipartito PSOE-BNG na administración da Xunta e cómpre comezar a avaliar as mudanzas que se están a dar na Fronte Nacionalista verbo deste facto Porque, transcorrido case un cuarto de século desde a xestación do BNG no ano 82 no Frontón de Riazor e multiplicado neste tempo o apoio electoral ata o punto de converterse en forza de goberno -a pesar do último retroceso electoral-, comeza a albiscarse a inviabilidade dunha estrutura organizativa formalmente asemblear, onde formalmente cada militante é un voto e a participación da militancia na toma de decisións era fundamental, indiscutíbel e mesmamente en moitos casos obrigada, xestada non precisamente para gobernar; tanto é así que non era a participación nas institucións o obxectivo fundamental. Eis o elemento clave nos últimos meses é a abolición consciente de calquera oportunidade de debate político no seo da organización. As asembleas de militantes e demais organismos de base tornaron, no mellor dos casos, en foros exclusivamente informativos, onde se traslada simplemente información de xeito vertical procedente de estancias maiores que non se pode valorar, discutir ou cuestionar. No peor dos casos, xa non se reúnen por inoperancia. |
|
Capullos
|
| 16
de enero de 2006 NOMBRE.- Antonio Ligero DNI.-50670854 La "Cordiceps militaris", es una pequeña seta, de 2 a 6 cm., de alto, de forma claviforme con un color rojo amarillento vivo, que pone sus esporas sobre la ³Procesionaria del pino², (verdadera plaga de nuestro patrimonio forestal) y que cuando entra en fase de crisálida, aprovecha para crecer a costa del capullo de la oruga, acabando con ella. Si nos fijamos detenidamente cuando paseamos por el bosque, podríamos ver una serie de banderitas rojas agrupadas que surgen del suelo como pequeñas llamaradas, es nuestro hongo que quiere expresar su triunfo sobre la terrible batalla acaecida. Este hongo parásito me recuerda a ciertos partidos políticos pseudo independentistas y digo pseudo porque no piensan en la independencia como beneficio real para su región, sino que lo que ansían es más poder, sobre todo económico para sus propios intereses, así partidos de la orbita de ERC, (HB o la sopa de letras en la que se está convirtiendo a medida que la van ilegalizando) y tampoco podía faltar nuestro BNG. Todos, como su nombre indica "Militaris", porque tienen una estructura completamente jerarquizada y al que disiente o no interesa, simplemente le echan o le condenan al ostracismo...!Pobre Beiras! Sirviéndose de otros partidos políticos en este caso el ³PZOE² de ZP, (auténtica plaga del Estado español), que hace de ³capullo² para alimentarles. Porque hay que ser ³capullo² para permitirle a Quintana armar el follón con nuestras comunidades limítrofes, con la memez de la posible anexión de municipios, o viajar hasta Venezuela y no en clase turista precisamente, tan solo, para salir en la foto con Chaves, no dándose cuenta el Sr. Touriño, que poniendo una banderita aquí, otra banderita allá lo único que pretende su vicepresidente es acaparar más atención y ningunearlo poco a poco, porque saben de sobra que con esas salidas de tono siempre encontrará mas eco y a la larga mas votos que es lo que interesa. Deje de hibernar Sr. Touriño, quitándose ese clavo de encima si no quiere convertirse en humus. Termino deseando paz y felicidad a todas las personas de buena voluntad, pero solo a los de buena voluntad. |
|
OTRAS
CARTAS:
|
Año
2006
|
|
|