Manuel Oliveira, director do Centro Galego de Arte Contemporánea:
"O CGAC é un dos dez mellores museos do Estado"

A Comunidade autónoma ofrece hoxe en día unhas infraestructuras e unha realidade cultural perfectamente articuladas e diversificadas e compite en calidade con calquera outro lugar, en opinión do novo director do Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), Manuel Oliveira Paz, quen plantexa un traballo moi diferente o que ata o de agora se estaba a facer no espazo museístico.

¿Cales son os obxectivos desta nova etapa do CGAC? Son a moi longo plazo algúns e hai outros a medio e a curto prazo tamén. Poderían dividirse en dos grandes grupos. Un é o de xerar contidos mediante unha estructura de traballo baseada na investigación e nun traballo moi dinámico e reactivo co entorno e outro un cambio na personalidade xurídica do CGAC para ter un modelo de xestión máis axeitado e máis áxil.       
Que papel vai ter a investigación?       
O CGAC facía un tipo de traballo moi diferente ao que vou plantexar a partir de agora. Nós non imos partir de teses curatoriais senón que vamor facelo de preguntas e vamos empregar un modelo casi de traballo científico, no sentido de que partiremos dunha pregunta ou dunha inquedanza e traballaremos procesualmente para buscar respostas para estas preguntas. Básicamente, trataremos de ter dúas liñas de investigación para cada tema. Unha sería aquela referida aos contidos relativos á pregunta que nós formulamos e a segunda liña de investigación centrarase en como facer comunicables esos contidos para esas preguntas.
¿Que vai cambiar e que vai manter sobre a anterior liña de xestión?       
Eu creo que a arte contemporánea e calquera institución de arte contemporánea ten que cambiar, pero non por capricho, senón por adecuarse á situación cambiante da propia arte. E un campo que se transforma con moitísima rapidez e, entón, as institucións temos que adaptarnos a eses cambios. O modelo de traballo que imos xerar neste centro ten como premisa unha adecuación coas condicións cambiantes do entorno. Hai que ter en conta que cando naceu o CGAC non había Facultade de Belas Artes, non estaba o Marco en Vigo nin a Fundación Luis Seoane na Coruña. E agora hai un tipo de infraestructuras moi diferente, unha realidade cultural e social moi diferente. Para adecuarnos a eses cambios é necesario xerar un modelo tamén distinto.       
¿Co CGAC e con centros como os que acaba de sinalar, pódese dicir que Galicia está dotada das infraestructuras que precisa para impulsar a arte?       
Penso que as infraestructuras culturais que hai en Galicia están á altura da calidade de calquera outro lugar, tanto en termos de museos como de centros de arte, de artistas, aspectos formativos, divulgadores, galerías, revistas..., ou sexa, que temos un sistema perfectamente articulado e diversificado. Posiblemente, habería que traballar en algúns aspectos máis específicos do mundo da arte. Digamos que os aspectos xeneralistas están cubertos, pero non os específicos.Entón, por exemplo, de aí que poñamos en marcha algo como o 'Proxecto Edición', que é traballar o matiz dun aspecto moi concreto. Creo que é o que falta, matizar cada vez máis os proxectos.       
¿Que importancia lle da ao feito de que o número de visitantes baixase o ano pasado no CGAC un 16 por cento e a que cre que se debe?       
Pois habería que facer un estudio de público para sabelo. En toda a historia do CGAC, en 13 anos de existencia, nunca se fixo, e nós estamos agora niso. O estudio de público daranos ferramentas e materiais para elaborar unha estratexia de comunicación, para facer unha difusión das actividades do centro e xerar tamén interese polas mesmas. Obviamente, mentras non teñamos dito traballo non podo respostar.       

Calidade antes que cantidade       
¿Qué canles ten abertos o CGAC co mundo da educación?       
O CGAC conta un departamento de educación e de actividades que ten una serie de ligazóns con centros de ensino de todo tipo e con públicos sectoriais de todo tipo. Ese traballo estase a facer e intensificarase. O departamento de educación vai ser unha das ferramentas fundamentais de traballo. Pero volvendo aos visitantes, primeiro, non me interesa tanto o número como o a calidade. A cantidade e importante, non vou a dicir que non, pero máis importante é a cualidade. E dicir, ¿que atopa a xente canto entra; que se leva cando se vai? Iso e o que me interesa. O número, en difinitiva, casi non di nada ou di moi pouco. Tamén hai que ter en conta que existen moitos factores alleos á dinámica do centro e que poden influir. Hai certo tipo de exposicións que poden atraer máis público que outras, e circunstancias como si é ou non un Ano Santo...       
¿Que están a facer os artistas galegos dentro e fóra do país?       
Hoxe en día non fai falta estar a vivir fóra para ter presenza noutro lugar. Ben, temos por ejemplo a Leiro, que vive una temporada grande do ano en Nova Iork, Alberto Barreiro vive en Londres..., quero dicir que os artistas móvense, viaxan e a súa información está en moitos circuitos. Ou sexa, que están a traballar coas mismas ferramentas. Son moitas cousas as que están a facer pero, por poñer un exemplo, o día 10 de febreiro, inaugurouse en Sofía cos príncipes una recopilación de obras da colección do CGAC. Esa é unha liña de traballo: a difusión no exterior do que se está a facer aquí. Ademais, os artistas están traballando con galerías de Madrid, están expoñendo en Arco, algunhas galerías lévanos a feiras como Miami ou Colonia... O CGAC é unha peza no sistema da arte, e desde aquí compramos obras de artistas galegos e de outros lugares, facemos exposicións que itineran, da mesma maneira que recollemos outras que veñen doutros lugares. Esta é a forma normal de traballar.       
Para este ano que ten previsto o CGAC?       
Ademais das exposicións de 'Fondos de Colección CGAC. Entre o proceso e a firma' ou a de 'Roman Signer. Esculturas e instalacións', temos as de Tono Carbajo, Menchu Lamas, Jorge Molder, 'Proxecto Edición", 'Contos dixitais'e Alicia Framis. Estes son os proxectos.       

Un dos dez mellores museos       
Desde a apertura a finais de 1993 do CGAC ata o día de hoxe, ¿cal é o balance que se pode facer?       
Fíxose moito, o que pasa e que 12 ou 13 anos para a arte contemporánea é moi pouco tempo. Pero fíxose moito, porque se construiu un edificio, fíxose unha colección, mantense una actividade constante e diaria e moitos artistas importantes da arte contemporánea, moitos en activo e outros non, viñeron a facer exposicións ou con motivo de actividades do CGAC. Moitos artistas galegos fixeron tamén aquí exposicións que logo se levaron a outros lugares. O CGAC é neste momento un dos dez museos ou centros de arte máis importantes do Estado español e esto non o digo eu porque sexa o director, pódese consultar en calquera rankig. Ter cuberto ese cupo de importancia paréceme fundamental, tanto de visibilidade da institución en si como o traballo que retroalimenta a actividade cultural de Galicia.       
Algúns traballadores do CGAC denunciaron problemas relacionados coa súa situación laboral, ¿xa foron solventados?       
Eu fun unha das persoas. Houbo unha contratación irregular ao longo de trece anos e teño que dicir que non foi noticia ata que non houbo un xuizo. Ninguén deu noticia desta situación ao longo de moitos anos, agora si o está sendo e teño que manifestar que neste momento non hai ningún traballador contratado irregularmente. Creo recordar que quedan oito xuizos pendientes.