|
noticiasgalicia.- XII MOSTRA
TEATRO CLÁSICO LUGO Do 5 ao 14 de febreiro de 2012 ás 20:30 h. no Auditorio
Municipal Gustavo Freire
Domingo 5 de febreiro / 20:30 h.
UR TEATRO MACBETH DE WILLIAM SHAKESPEARE / Versión de Helena Pimenta
DIRECCIÓN Helena Pimenta DIRECCIÓN MUSICAL Iñaki Salvador INTERPRETACIÓN
CORAL Coro de Voces Graves de Madrid, dirixido por Juan Pablo de Juan
DESEÑO AUDIOVISUAIS Emilio Valenzuela, Eduardo Moreno ESCENOGRAFÍA
E DIRECCIÓN DE AUDIOVISUAIS José Tomé INTÉRPRETES José Tomé, Pepa Pedroche,
Óscar Sánchez Zafra, Javier Hernández-Simón, Tito Asorey, Belén de
Santiago, Anabel Maurín Unha obra de sempre. Unha das máis grandes
traxedias de Shakespeare que nos propoñemos servir ao público de hoxe
con imaxinación, rigor e compromiso. Unha nova ollada, necesariamente
profunda, á historia deste heroe convertido en vilán que é Macbeth.
O seu periplo de ascensión e caída, guiado por unha ambición desmesurada,
é cousa que nos atinxe a nós. Macbeth, na súa aloucada carreira contra
a incerteza que supón o vivir, non só se destrúe a si mesmo e todo
o que o rodea, senón tamén a ilusión que impulsa a humanidade a poñerse
en pé cada día, negociando con dignidade coa nosa vida mortal. Elixir
ser un canalla pode parecer máis rendible, dende o punto de vista práctico,
ca elixir ser honrado. Shakespeare ábrenos unha fiestra a través da
cal contemplamos como operan os mecanismos do mal, e espera que tiremos
as nosas propias conclusións. A sempre poderosa palabra shakesperiana
alíase nesta ocasión con composicións da ópera de Verdi do mesmo título,
interpretadas polo Coro de Voces Graves de Madrid, e con outros temas
creados polo director musical do espectáculo, Iñaki Salvador, nun diálogo
que contribuirá a dar conta do contraste de atmosferas, emocións e
sentimentos que poboan esta magnífica obra. Helena Pimenta
Luns 6 de febreiro / 20:30 h.
PRODUCCIÓNS EXCÉNTRICAS - MOFA & BEFA SHAKESPEARE PARA IGNORANTES DIRECCIÓN
Quico Cadaval INTÉRPRETES Quico Cadaval, Evaristo Calvo, Víctor Mosqueira
IGNORANCIA: Falta de ciencia ou de noticias sobre un asunto particular
ou xeral. SHAKESPEARE: Creador e produtor teatral de grande éxito no
século XVII. O aspecto inicial do espectáculo é o do produto didáctico
en estado puro, salientando a condición de colectivo do público, carente
duns coñecementos concretos. Dende esta transparencia expositiva, o
primeiro que se desenvolverá na escena será a conferencia dun prestixioso
profesor, que pretende ser unha amena palestra para un público con
coñecementos menos ca básicos da inmortal obra do conspicuo bardo.
O profesor reclamará, para facer máis deleitosa a instrución que pretende
meter na cabeza dos asistentes, o concurso de dous actores talentosísimos
pero temporalmente desempregados. Estes son MOFA&BEFA, que irrompen
na académica conferencia para poñeren en primeiro plano as escenas
do famoso autor máis ignoradas, por desidia ou falta de ocasións, polo
público actual. O riso máis cruel, as intimidades máis vergoñentas,
os actos máis deshonestos, as vilanías máis astutas, os mecanismos
máis ocultos do mal serán mostrados pola máquina cómica de MOFA&BEFA.
Asasinos, mendigos, bufóns, conspiradores, cornudos, delatores, oportunistas,
chulos, torturadores, todos os personaxes que nunca teñen o protagonismo,
terán agora a oportunidade de se amosaren. Cando escollemos o termo
ignorantes referímonos só a unha parte do significado da palabra. Case
todos os dicionarios importantes clonan a mesma definición de ignorancia:
"Falta de ciencia ou de noticias sobre un asunto particular ou
xeral". Dirixímonos a un público falto de noticias só sobre Shakespeare,
e que desexe telas para o seu uso persoal. Pensamos que a ninguén se
lle pode atribuír falta de ciencia para gozar de Shakespeare, porque
nada do humano lle foi indiferente, até o punto de que moitos afirman
que el foi o zoólogo que mellor coñeceu a especie humana. O astuto
e intelixente público de MOFA&BEFA poderá tirar deste espectáculo valiosos
recursos para resolver problemas da súa vida privada, laboral ou pública.
Mércores 8 de febreiro / 20:30 h.
SECUENCIA 3 LA CELESTINA DE FERNANDO DE ROJAS / Versión de Eduardo
Galán DIRECCIÓN Mariano de Paco Serrano INTÉRPRETES Gemma Cuervo, Olalla
Escribano, Alejandro Arestregui, Juan Calot, Santiago Nogués, Natalia
Erice, Rosa Merás, Jordi Soler, Irene Aguilar A Celestina é, xunto
con Don Quijote e Don Juan, un dos tres grandes mitos universais creados
pola literatura española. Fernando de Rojas escribiuna a finais do
século XV coa intención de que fose lida polo público universitario
e culto da súa época e non para ser representada. A Celestina pertence
ao xénero denominado comedia humanista, que a fins da Idade Media se
cultivou no sur de Europa a imitación da comedia latina, coa intención
de amosar unha relación de amores ilícitos condenada ao fracaso. [...]
Xuntamente co estilo culto, a famosa Tragicomedia de Calisto y Melibea
incorpora unha linguaxe popular, propio das orixes da comedia, que
caracteriza a fala de Celestina, os criados e as ³putas² Elicia e Areúsa...
Calisto, un mozo nobre aposto e de claro enxeño, entra perseguindo
un falcón na horta onde está Melibea, da que queda fondamente namorado.
Ante o rexeitamento dela, aconsellado polo seu criado Sempronio decide
encomendarse a Celestina, para lograr pola súa mediación o amor de
Melibea. A alcaiota consegue con artimañas que Melibea se namore do
seu namorado. Os criados de Calisto intentan explotar en beneficio
propio a paixón do seu amo, que lle prometera a Celestina unha cadea
de ouro se lograban entre todos o éxito. Cando isto sucede, os criados
reclaman a súa parte, e ante a negativa de Celestina mátana. Son presos
e executados pola xustiza, do que Calisto ten noticia ao día seguinte.
Os amantes esquecen axiña estes tristes sucesos e gozan do seu amor
ata que un accidente fortuíto acaba coa vida do mozo. Ante a morte
do seu amado, Melibea sobe a unha torre e tírase dela despois de declararlle
as causas do suicidio a seu pai. A obra remata co pranto e unhas reflexións
morais de Pleberio, pai de Melibea.
Xoves 9 de febreiro / 20:30 h.
SARABELA TEATRO O INCERTO SEÑOR DON HAMLET DE ÁLVARO CUNQUEIRO DIRECCIÓN
Ánxeles Cuña Bóveda ESCENOGRAFÍA E ILUMINACIÓN Suso Díaz INTÉRPRETES
Fernando Dacosta, Tito Asorey, Nate Borrajo, Josito Porto, Sabela Gago,
Elena Seijo, Fina Calleja, Alfredo Rodríguez Sarabela Teatro achéganos
a esta obra única de Álvaro Cunqueiro, texto lírico, intertextual e
complexo que leva implícito ritmo, musicalidade, escrita de realismo
soñado, con grandes acertos técnicos, forza dramática e orixinalidade.
Unha montaxe cunha teatralidade nova do mal, combinada co uso da ironía
e procedementos lúdicos, na que se equilibran as forzas amor/morte.
O incerto señor don Hamlet, príncipe de Dinamarca establece pontes
entre tradicións culturais, seguindo a tendencia europea do teatro
de mitos, adaptándose á sociedade actual. Os oito intérpretes establecen
un diálogo en continua transformación poética (con multitude de significados
posibles), por veces melancólica, irónica outras, potente sempre; resaltan
a grotesca crueldade, o patetismo e a perplexidade, o humor... tan
explicitamente e con tantos azos a través da entoación, a expresión
e a evocación física que a linguaxe lírica coa que falan soa clara
como só a poden facer emerxer actores e actrices que saben combinar
técnicas interpretativas no fío dun arame. A xustaposición do coro,
dos cómicos e dos habitantes de Elsinor é un dos factores máis importantes
da nosa proposta. Trátase de facer clara a forma a través dos contrastes;
crear un movemento dinámico; unha posta en escena espida. Un espazo
metafórico, Elsinor: recoñecible alén dos mares. Os personaxes xogan
á simulación. "A corte de Dinamarca é un teatro onde ninguén é
o que aparenta". O lugar máis venteado do mundo. Un vento que
provén das tebras, un vento terrorífico, unha ameaza. Un espazo simbólico
de corrupción, luxuria e crimes. Hai máscaras e desenmascárase. Entre
os signos que definen a nosa proposta están a escenografía e a luz.
Unha luz de caverna verde non comunica ao organismo a mesma disposición
sensual que a luz dun día ventoso. Coa luz e as imaxes achegámonos
ao mar. Tralo son, creador de atmosferas, a luz e as imaxes, chega
a acción contemporánea, e o dinamismo da acción: aquí o teatro, "lonxe
de copiar a vida tenta comunicarse coas forzas puras". Non imita,
constrúe a partir do imaxinario.
Martes 14 de febreiro / 20:30 h.
NAO D¹AMORES AUTO DE LA SIBILA CASANDRA / Versión de Ana Zamora DIRECCIÓN
Ana Zamora INTÉRPRETES David Faraco, Luis Moreno, Elena Rayos, Alejandro
Sigüenza, Juan Pedro Schwartz MÚSICA ORIXINAL, ARRANXOS E DIRECCIÓN
MUSICAL Alicia Lázaro INTERPRETACIÓN MUSICAL Sofía Alegre (viola de
gamba), Eva Jornet (frautas), Isabel Zamora (clave) Casandra, en figura
de pastora, renega do matrimonio e rexeita os amores do pastor Salomón.
Nin os consellos das súas tres tías (as sibilas Erutrea, Peresica e
Cimeria) nin os dos tíos de Salomón (Moisés, Abraham e Isaías) a dan
persuadido, e finalmente confesa que quere renunciar ao matrimonio
porque sabe que Deus se ten de reencarnar nunha virxe. Esas profecías
son confirmadas polas súas tías, e Casandra anuncia que ela será a
virxe elixida. Esta presunción escandaliza os profetas, e mentres discuten
ábrense as cortinas do fondo da escena e descobren a Virxe e o seu
Fillo. Todos os personaxes acoden en pintoresca e anacrónica mestura
a adoraren o Neno. O Auto de la Sibia Casandra é un exemplo da habilidade
con que Gil Vicente -o maior dramaturgo portugués e autor dalgunhas
das mellores pezas en castelán do século XVI sabe combinar as fontes
máis heteroxéneas e darlles unha unidade intelectual e dramática, situándonos
nun espazo privilexiado para a experimentación e o xogo dramático.
Partindo do drama de Nadal, a montaxe preséntase como unha mestura
de sátira moral, escenas cómicas, intriga doméstica e escenas relixiosas,
un híbrido de moralidade, comedia e misterio no que se complementan
dous estratos: o litúrxico e o cómico e profano. Pero este auto é ademais
a primeira obra peninsular que trata un tema abertamente feminista:
non en balde se fala nela do dereito da muller a elixir libremente
o seu destino á marxe das convencións sociais. Xoia teatral, parece
desvelar esa nostalxia dun mundo que falta de xeito irremediable e
que Nao d¹Amores recreou integrando a música como ponte máxica entre
o mundo real e o ficticio. Outro reto máis, considerando que ningunha
das cantigas compostas polo autor se atopa musicada en ningún cancioneiro
e que a interpretación, en directo e con reproducións de instrumentos
da época, vai máis aló do musical, converténdose en elemento recorrente
da iconografía do Nadal deste espectáculo.
|
