Grimorios


UN HOME DECLARA TER A ESENCIA SACIADA. UNHA MULLER E SEU FILLO CON SÍNDROME DE DOWN DECLÁRANSE FELICES. O MUNDO ESTÁ LIMPO, SEREO E EQUILIBRADO. CHEGA A CONCORDIA E O ENTENDEMENTO AO CUMIO DAS UNIDAS NACIÓNS. OS ESCRIBIDORES DE BESTSELLERS DE INTRIGA E TERROR DEIXAN DE ESCRIBIR DENDE QUE O MAL DEIXOU DE EXISTIR. TODO É FERMOSO. A PAZ PODE INHALARSE NO MUNDO TODO. O ANO 2009 VE POR FIN A POBOACIÓN MUNDIAL ALFABETIZADA. A RIQUEZA ESTÁ REPARTIDA. O CEN POR CEN DOS HABITANTES DO MUNDO DECLÁRANSE COA PAZ INTERIOR NECESARIA PARA MORRER ACOUGADOS...

Como alguén me acusou de negativo e derrotista, estes poderían ser os titulares dun desexable xornal que se nos amosase. O xornal desexado polo humano entristecido de puro lector deses rotativos nos que non se reflicte a felicidade, a tranquilidade ou o equilibrio (o benestar soa a outra cousa; egoísmo como mínimo). Pois son coma grimorios de bruxos arcanos, aos que nos achegamos ignorantes; que non lemos en profundidade nin contrastamos, e que por riba profetizan nosa condición. Todo nunha realidade na que é moi difícil amosar un sorriso precisamente por testemuñar continuamente nosa condición. Fieis "defuntos" que deixamos pasar a vida diante das páxinas do xornal que nos besbella miserias, inxustizas e barbarie. Cando non o facemos estarricados ante un sol que nos está a matar paseniño porque non se amosa na tempada correcta. É que, para comezar, Al Gore non merecía o Nobel, pero tiña algo de razón.

Sol de novembro sentido nunha Galicia que esmorece como un papel engurrado engulido polas lapas do tempo. Testemuñando corruptelas particulares e corrupcións xerais de dezaoito alcaldes de todas as cores políticas nos últimos anos, morrendo catro veces máis apresa que o resto de España, mirando con vista cansa como os galegos abandonan as aldeas por falta de oportunidades laborais e infraestructuras e solidez, caendo dos núcleos rurais; das procedencias, coma cabelos brancos partidos pola raíz do fastío. As aldeas calan resignadas coas contras das casas na incipiencia da putrefacción agardando, quizais, as tiriñas do turismo rural, que cada día ten máis relación coa realidade virtual. Mentres os concellos que abarcan esas aldeas fan malabares para pagar as nóminas dos seus empregados. É que eramos poucos...

Tento soster entre as mans o antixornal, o rotativo optimista que deberíamos ler con asiduidade, pero cae de irrealidade e só son quen de ver a corrupción dende a operación Pretoria de Santa Coloma ate a Francia do Chirac. Dende os verquidos ás rías galegas ate o problema climático constatado pola comunidade científica (non se acabará o mundo mañá, pero o problema está). Dende a liberdade coartada no caso do neno obeso de Ourense, onde as responsabilidades encadeadas só as paga a familia, ate a clasificación X da película de terror Saw VI, que nos da a entender que seguimos a confundir as ficcións coas realidades, algo así como considerar a Poe un criminal, a Bram Stoker un nigromántico, ou a Clive Barker un sadomasoquista conxurador das forzas do demo. Liberdades coartadas mentres o goberno lles dá metralletas aos "seguratas" que a partires de agora viaxarán nos barcos pesqueiros, e Bolonia nos suprime as esenciais humanidades dos plans de estudio, cando deberían estar presentes en TODOS os plans de estudio que insten ao alumnado ao pensamento, dándonos a sensación dun advenemento dunha era tecnolóxica da suprema ignorancia.

02/11/09