País paraxial


Ía falar, nesta tribuna que se me presta, do ferinte impacto da crise nalgunhas familias, do matrimonio americano que se colou nunha cea Obama de pompa e boato, dalgunhas persoas fuxindo da controvertida vacinación contra a gripe de moda, de por que a Igrexa opina sobre o aborto, do vacuo remedio ao conflicto saharauí, de que o goberno español non xestionou tan mal o secuestro do Alakrana, vendo o que pasa agora co Ariana MV ou outros barcos máis (ate doce), da impunidade para a corrupción en España, das espullas do estatuto catalán... pero decidín centrarme na miña Galicia, verter os ollos neste recuncho que cada día me semella máis a unha zona entre irreal e surrealista.

Non comprendo como hai galegos que simpatizan co anuncio televisivo de "Vivamos como galegos"; un compendio audiovisual de tópicos que se pretende erixir en arenga en favor dunha galeguidade de impostura. Non comprendo como eses seareiros que berran en alta voz a "consigna" do Maloserá se ofenden cando algunha estúpida, tamén televisiva, allea completamente á idiosincrasia do noso folclore, remexe no caldeiro dos tópicos e ouvea un (pre)xuízo. A publicidade busca o que busca e non deberíamos facer nosa unha argucia de márquetin tan obvio, pois nos utilizan para vender seus produtos e nós non somos iso nin así, neste país onde o máis lido nun xornal dixital foi a seguinte "nova": "Expulsan a Indira de Gran Hermano tras una pelea..."

Non nos tomamos en serio a nós mesmos, nin cara España nin cara este goberno que non nos representa, que sinte como a Axencia Europea das Linguas Minorizadas lle turra das orellas e se limita, na voz do conselleiro de educación, a desacreditala (a toda unha Axencia Europea); a dicir ­textualmente- que o informe en contra da castración da lingua propia non ten pés nin cabeza, e que [o goberno] non ten intención de cambiar súa política lingüística, nin de investir en cultura, pero si de privatizar os servizos sociais, ou facer unha mega caixa de caudais nunha Galicia onde a maior parte das investigacións da fiscalía contra cargos públicos son por delictos urbanísticos. O que xa comentei noutro texto desta sección: a esquerda ao seu e a dereita ao seu e o proxecto común esmorece de catro en catro anos. E namentres? Pois habitamos a rexión paraxial.

Rexión paraxial? Si. Unha rexión paraxial é unha área na que os raios de luz parecen unirse nun punto despois da refracción. Nesta área obxecto e imaxe parecen coincidir, pero en realidade nin o obxecto nin a imaxe reconstituída reside alí: Non hai nada, nada é. Segundo Darryl Jones esta área paraxial podería ser tomada para representar a rexión espectral do cinema fantástico cuxo mundo imaxinario non é nin enteiramente real (obxecto) nin enteiramente irreal (imaxe) pero está localizado nalgún lugar entre os dous. E este que subscribe pensou que por que non se vai poder aplicar este símil marabilloso tamén á vida diaria; ao noso devir nesta zona que limita co cantábrico, co atlántico, Portugal e a península. Andamos a vivir na área paraxial e nin sequera somos conscientes. O obxecto e a imaxe parecen coincidir, pero en realidade nin o obxecto nin a realidade están aí. Nada, non somos nada. Mirémonos. Que hai? Será esta nosa Galicia un país paraxial?

30/11/09