Demagoxia e "destinción"

Estamos na antesala do Nadal e, mentres preparamos os bandullos para enxestas hiperbólicas, nun recollemento moi consumista e pouco espiritual, seguimos a sufrir os lategazos que esta dereita que nos goberna (pero non nos representa) se empeña en zorregarnos. Nun marasmo de frialdade e asepsia alleo a unha conciencia identitaria de Galicia. Ás privatizacións continuas que parece van facer da Galicia unha grande e impersoal sociedade anónima, co hospital do centro galego de Buenos Aires como exemplo máis relevante e triste, hai que engadirlle a conversión doutras asociacións de emigrantes en sedes do PP, a aposta exclusiva por empresas alleas a Galicia para promover o Xacobeo, os gandeiros e labregos escravizados facendo exercicios de resistencia ante un goberno que ignora completamente o rural, ou o derribo que se lle está a facer á nosa lingua galega a ollos abraiados de España e Europa. O Partido Popular somete a Galicia a un lavado corrosivo que está a destinguir (non distinguir) nosa conciencia de grupo.

Estamos na antesala do Nadal e a escena política española xoga ao innobre xogo da demagoxia, do que moitas veces me pregunto se os xogadores coñecen exactamente as acepcións semánticas do termo que da nome ao xogo (ou iso ou que están tan obcecados nas súas ansias políticas que esquecen unha "miudencia" como que están a incorrer en demagoxia): Rajoy contra a lei do aborto e avogando pola defensa do dereito de poñer crucifixos nas paredes das escolas confesionais. Sendo do gremio como son, opino que nun estado aconfesional laico que festexará o Nadal por todo o alto, certas "fiscalizacións" son ridículas, pois, ao fin e ao cabo, cada un dentro da súa aula fai o que quere. Pero o caso é contradicir dende a oposición reiterativa. Se o estado é vermello mira que temos teima con tentar darlle outra man de pintura azul. Zapatero tamén practica a súa, pagándose a si propio coas virtudes do inefable Plan E e outros máis tampouco están exentos.

Estamos na antesala do Nadal e Baltar non se vai. E di que Feijoó convén con el en que debe seguir na poltrona "Hasta que el cuerpo aguante". E por se algún inxenuo idealista dubidaba da perpetuidade do caciquismo en Galicia en xeral e en Ourense moi en particular, seu fillo agarda con ansia coller as rendas da provincia e continuar tecendo a rede de clientelismos, nun quítate ti para pórme eu no que todo queda en familia. A familia, ai! A familia. Esperemos, por outra banda, que non se nos apoltrone Manuel Rivas na súa cadeira da RAG e nos continúe a besbellar eses contos preciosos, que é o bálsamo que nos ha quedar nesta realidade "paraxial" (Ver texto O País Paraxial desta sección) de país galego que, por non cumprir, non cumpre nin co protocolo de Kioto.

Estamos na antesala do Nadal, iluminado con glamour e boato nas cidades deste estado "non relixioso", e á corrupción incesante que se nos amosa a diario con destapes de sumidoiros polos que zumega a inmundicia da humana condición, engádese o inmovilismo do goberno central no caso de Aminatu Haidar, que se limita a pedir o obvio para seu pobo. Tomaramos nós ter un valor semellante á hora de reclamar o obvio para o noso. Quizais vivir nas condicións nas que vivimos, antitéticas ás condicións dos saharauis, calefacción central, comida abundante, roupiña boa e diferente cada día, ADSL, ordenadores portátiles e de sobremesa, teléfonos móbiles, hidromasaxe... non nos axude demasiado. Viviremos os galegos entre a comodidade a apatía o dobregamento e a demagoxia?

Estamos na antesala do Nadal.

14/12/09