Tres "armas" cambiarían o mundo

Sóese dicir que os que aportan súas perspectivas vitais mediante escritos a través da internet son persoas das que critican sen ánimo de aportar solucións para os problemas que expresan; que moitas veces van con intención de derribo, de desmontar, de descualificar e non aportar ren. Empregando o medio virtual como en países como China, para difundir información deliberadamente mal contrastada para lograr turbios fins. Pero tendo en conta o ofensivas que chegan a ser as xeneralizacións, tentaremos crebar unha lanza en favor dos que si escriben dun xeito máis ou menos constructivo, aportando ideas ao respecto. Ao respecto de que? Pois de: CAMBIAR O MUNDO. É un ansia esta, que aparece a cotío ao testemuñar (de xeito parcial a través do televisor) a situación mundial en todos e cada un dos seus niveis, se é que os hai e non se reduce todo a unha situación global susceptible dun cambio necesario. Conflictos raciais, dereitos humanos vulnerados, catástrofes que deixan ao aire as carencias infraestructurais de países aínda subdesenvolvidos (suposto ano 2010). Globalización esaxerada, propiedade privada e ansia por abarcar capital. Ignorancia supina, ínfulas de notoriedade; aspectos tan humanos perpetuados ao longo desta historia non tan longa, que nos lembra noso deber de cambiar o mundo.

Lamentablemente non existe unha vacina para o mundo, unha panacea inmediata ou unha operación cirúrxica a corazón aberto que en cuestión de días converta á bóla mandarina en racional e equilibrada. Tampouco se trata de emitir mensaxes grandilocuentes dende altofalantes ciclópeos instalados na estratosfera; mensaxes de persuasión. Porque, lamentablemente, moitos humanos ­algúns responsables de moitos máis humanos- non queren aprender nada novo, senón que lles lembren o ³moito² que saben. Entón o asunto do cambio parece máis cuestión de esgrimir individualmente, sen alardes, dúas ³armas² moi especiais: autocrítica e forza de vontade. Pois con forza de vontade e autocrítica un humano se volve máis persoa, entrando así nunha inutilidade necesaria da que xa falara Horkheimer tempo hai, que dicía, grosso modo, que unha soa persoa pode facer pouco polo mundo, pero peor sería que non fixese nin sequera pouco.

Porque se o que posúe autocrítica e forza de vontade actúa, cambiará o mundo. Cambiará o mundo o inimigo da inacción, e logo só hai que agardar sen desespero a que actúe o efecto contaxio, tendo claro que ninguén é máis cá ninguén, para ir vendo paseniño polos tempos dos tempos como se extinguen as realezas, aristocracias e avoengos, como a nosa forza de vontade se transforma en tenacidade e a nosa autocrítica nos pule os egoísmos, xenreiras e parvadas que non conducen a ningures, como moito ao camiño circular, á inacción. E na inacción está o mundo hoxe, pero o pouco que se faga a nivel persoal quizais cambie co tempo. Si. Faltaba unha ³arma² que non mencionei. Menciónoa agora: ESPERANZA.

25/01/10