A máscara da vida [endo] grupal

Son natural dunha das seis cidades Galegas da nosa comunidade de certa desunión: Ourense. Se se me consinte unha licencia á estereotipia, Ourense caciquil dos populares, onde, por intoxicación, vaias onde vaias che meten na saca, aínda que teñas as ideas cara outra beira. Logo está Vigo obreiro belixerante que ten que ver con Ourense en que da de comer a moitos ourensáns. Coruña democrática de alcalde galeguista, que se relaciona con Ourense por un chisco de emigración doutras décadas. Santiago mansa, berce do poder, onde o supremo [des]facedor é de Ourense. Pontevedra e Lugo amósanse algo anónimas nesta NON unidade que lembra aos monólogos colectivos dos cativos cando comezan a falar e están xuntos nas garderías e escolas infantís. Cada un fala do seu e non hai vontade de coloquio, quizais por egoísmo, acaso por descoñecemento.

O que si temos en común todas as cidades de Galicia é o Entroido. Ourense celebra nestes días o paroxismo dos entroidos peculiares de Verín, Laza, Xinzo de Limia, Maceda, Viana, Vilariño de Conso, Sarreaus, Allariz... englobados nun só nome que concita á festa: O ENTROIDO, e no que NON converxen os paradigmas da festa en cada lugar de Ourense, pois peliqueiros, cigarróns, pantallas ou boteiros, realzan anualmente a importancia antropolóxica e tradicional da festa pero cada un no seu sitio, e nunca veremos a un cigarrón correr ao carón dun boteiro, coma se de Alien Vs Predator se tratara (perdóeseme o símil). Cada sitio ourensán ten seu enorme baile de máscaras ao que, de xeito hedonista, se une en menor medida o resto de Galicia, e timidamente algunhas zonas da península. Pero son festas propias de cada un, en lugares concretos.

Quedémonos agora con dúas ideas: a do primeiro parágrafo en relación aos monólogos colectivos dos meniños, e a do segundo parágrafo en relación aos entroidos propios de cada lugar e nunca mesturados. Pois cabe a posibilidade de que o partido do goberno central e o da oposición non se poñan de acordo nesta crise que nos abafa por un asunto biolóxico de cerrazón, coma os meniños, ou por un asunto da mentalidade de España, coma os entroidos de grupos pechados, pois, reitero, vexo tan difícil un pacto entre as esquerdas e as dereitas como un pacto entre Verín, Laza, Xinzo, Maceda e Viana para facer un Entroido central. E como lle dixo, grosso modo, o partido Popular ao partido Socialista: se queres que che diga como se fai, vale. Senón quítate ti para poñerme eu, todos poderíamos imaxinar disputas parecidas (aínda que afortunadamente inocuas) entre cigarróns e peliqueiros.

E mentres vostedes tentan asimilar esta comparanza delirante entre meniños, disfraces e pactos de grande envergadura, seguiremos danzando tras nosas máscaras ao son da realidade, exorcizando nosos demos, esquecendo barbaridades coma a ofensiva no sur de Afganistan no nome da ONU, testemuñando un novo caso de corrupción por semana, ou rindo de Roldan, que logo sairá do cárcere cun tesouro de máis de dez millóns de euros soterrado en algures. Bailemos, brinquemos e bebamos que, a este paso, é o que nos queda.


15/02/10