A laranxa cibernética

Esta fin de semana na que Galicia testemuñou nas súas carnes a Xynthia, facéndonos sentir por intres (cóxegas) os azoutes que a natureza dera en Nova Orleans, Haití, Madeira, ChileŠ recibín un correo electrónico que traía un vídeo adxunto ultra violento, de gratuíta violencia, que, salvo os primeiros segundos refusei ver. Non é a primeira vez que recibo correos que traen múltiples destinatarios e vídeos adxuntos, e cando preguntas á persoa que cho enviou procedencia e intención obtés a resposta: é que a min enviáronmo. Hai que ver como chegamos a banalizar a violencia e o rápido que se propaga esta gratuidade, que nada aporta, na Internet. O terrorífico é pensar que haxa persoas que atopen solaz en ver en vídeo as imaxes morbosas dun accidente de tráfico, dun conflito bélico ou dunha catástrofe natural.

Parece que o código ético nos medios de comunicación masivos (prensa e televisión) que hai anos estaba relaxado, pois non era raro que saíran en primeira páxina de xornais fotografías de accidentes con vítimas mortas presas na ferralla, e tamén segue a estar relaxado agora en moitos países de Sudamérica, ten na internet a súa máxima expresión de lasitude, sen aportar absolutamente nada, alimentando o morbo e adormecendo nosa capacidade de reacción. Non é de recibo que aparezan eses contidos na internet, pero estamos en democracia, pero non hai que me negue que as persoas que busquen ese tipo de contidos na rede teñen un problema, ou queren demostrar o moi curtidos que están como persoas ou súas mentes están a entrar no páramo da psicopatía. Sexa como sexa están a confundir, sen dúbida, a información co morbo.

Logo, dentro do suposto código ético, fíltranse imaxes sen violencia física pero con violencia verbal que non aportan absolutamente nada e que tamén alimentan o morbo: o individuo que instou aos espectadores do pendello da Eurovisión a que degustaran súas partes pudendas, a señora Rosa Díez establecendo un parangón pexorativo entre o presidente do goberno e nós, os insultos mutuos dos "contertulios" dos programas alimentados de prensa rosa, nosa realidade cutre expresada a través de imaxes... Quen sabe se a sobreexposición a estas imaxes ³legais² a través do ordenador non nos fai desexar ver cousas alén do aturable, onde a condición humana se vexa vulnerada ou os dereitos fundamentais crebados. Agardemos que non, que todo isto forme parte dun progreso. Eduquémonos, pois, para que noso sentido común nos faga discernir entre o que debemos ver e o que non.


01/03/10