Tigres e Leóns desandando cara o Desván dos Monxes

Estamos tan afeitos a considerar a política como un sentimento de pertenza a un grupo pechado, no canto de unha unión de forzas para acadar o ben común, que feitos como o transfuguismo do número dous do PSOE ourensán nos zorregou nos fociños de xeito abraiante. E non foi de recibo, e non estivo ético porque, entre outros motivos, o ideario político da esquerda é antitético ao ideario político da dereita como para servir igualmente para unha beirarrúa como para a outra. Pero estes feitos nos demostran o feble que é a liña que separa dous dos partidos políticos máis importantes e nos fai reflexionar de se realmente seus subscritores coñecen os fundamentos do partido ao que representan. Ou iso ou que son tan preocupados polo pobo que non dubidan en dobregar seus ideais ao servizo das demandas da sociedade. Sexa como for, semella ambiente que a impunidade baltariana alcanza cotas de escándalo.

Quizáis ese sentimento de pertenza a grupos pechados sexa o que bota a azuis e vermellos a intercambiar diatribas e improperios e impide un pacto interpartidos para arrostrar o asunto da crise. A seguir a solfa de ESTO LO ARREGLAMOS ENTRE TODOS. Limitándose a intercambiar cargas de profundidade que derroquen ao contrario. O mesmo sentimento de pertenza exclusivista que provoca diferenzas irreconciliables nestes dous partidos máis grandes, coma se de seareiros de dous equipos de fútbol se tratara, ou dos tigres e leóns daquel programa infantil que conducía Torrebruno.

Por outra banda o asunto de Sobrado dos Monxes co conselleiro os avisa da monumental aberración que suporía a introdución dunha terceira lingua cando se manexan tan mal, a un nivel tan alto de responsabilidade, as dúas linguas cooficiais. Aprendamos ben o galego (que é nosa identidade), logo o castelán (que é cooficial co galego), logo o inglés (que é lingua franca), portugués, italiano, alemán, ou as que nosa inquedanza intelectual requira, nunha aprehensión lingüística que vaia dende dentro cara fóra nunha sociedade nas que algúns sufrimos de nenos a decisión dos nosos pais de renegar do galego en beneficio do castelán nunha época de represión e complexos. Non poderíamos consentir que os pais do novo milenio cometan os mesmos erros. E sen embargo preténdese pedirlles que decidan o idioma das materias que cursarán seus fillos e fillas. E por se fora pouca a mágoa, vemos namentres que o rural (onde se emprega o galego con máis forza) está minguando a ritmo de vertixe coa cifra de espoboación máis alta de Europa. Todo adobiado coa xordeira de educación ante as críticas ao decreto. Desandamos.


15/03/10