Elevacións encol do corredor de cristal

Nin Colón descubriu América
nin vostede posúe a verdade
nin a pluma é infalible.
Georgia Sputok

Dende miña ocupación vital número dous, a educación, síntome mal por certos comentarios na prensa ou na política (ou política e prensa, política de prensa, prensa política) sobre a catadura moral das novas xeracións. Eses seres demasiado novos para seren homes e mulleres e demasiado vellos para seren nenos e nenas. Eses habitantes do limbo. Eses mesmos adultos en portas que "cargaron" contra a policía en Pozuelo por problemas espirituosos de rúa. Os mesmos novos que acoden aos máis de trinta botellóns que se fan cada fin de semana en Galicia, sen parármonos un intre a pensar que o comportamento dunha masa humana difire moitísimo do comportamento individual e dos caracteres de cada un deses individuos, nunha idade desacougante (lembremos noso paso pola adolescencia, o corredor de cristal) onde se forma a auto imaxe, implicando deixarse levar polo grupo para seren aceptados. Nesa crise de integración onde se fan as máis parvas parvadas xa se albisca a catadura moral individual e pódolles asegurar, dende miña ocupación e meus escasos oito anos de servizo, que a xuventude en xeral posúe unha creatividade que xa a quixeran para si os actores da farándula política e algún columnista de xornal de gran tirada, e uns valores que seguramente se afasten da dobre moral dalgún outro que dá a cara nos medios. Conveño en parte cos que din que todo se debe a un problema de educación, ao fracaso do sacrificio en favor dun hedonismo cómodo, pero non penso que habitemos demoníacos tempos de progreso amoral porque, simplemente, nos movemos con el (co tempo).

Conveño só en parte porque a educación que reciban os novos no fogar non é unha pílula efervescente que lles vaia garantir ser cidadáns de primeira categoría. É cuestión de paciencia e tempo, cousas que o ritmo social dos adultos non consinte, nun presente montado por adultos nunha viaxe frenética cara ningures. Pero se cada un individualmente tentara ocuparse de "habituar" aos seus gromos dende o día que nacen, quizás estivesen preparados, ao chegares aos dezaoito anos, para tomar dúas copas e botar botella e vasos de plástico nunha papeleira. Non todo ten unha concreta atribución demonizable, non sexamos dogmáticos. Conveño a medias porque o hedonismo cómodo é unha opción, unha opción cómoda, a primeira saída; a doada. Unha opción á que é difícil subtraerse porque o mundo mass media dos adultos postula o éxito rápido e sen esforzo, algo que os novos subscriben nas cacerías audiovisuais porque llo meten polos ollos. Envía GUAY al 5455. Nunha sociedade na que tremelican "democraticamente" a liberdade de expresión, os medios de comunicación ultra audiovisuais, o consumismo exacerbado, os políticos máis mediocres, a moralina, a variedade multicultural e a máis supina ignorancia.

Ademais pode que os educadores domésticos non sexan os máis rexos coñecedores dos vieiros pedagóxicos e os descendentes medren cun monllo de virtudes inoculadas por uns avós ou tíos ou mestres. Pode ser que Leire Pajín e súa nai non se parezan en nada ou que non mamara nada dela, e incluso que se leven mal (Leire Pajín impórtame ben pouco). O terapéutico é buscar sempre os tres pés ao manso gato das cousas que veñen dadas. BOTELLÓN = MALO, JUVENTUD = MALA. Non tan doado. Precisamos un mínimo de engrenaxe neuronal e asociación de ideas. Creatividade. Motivación osíxeno. Que falta fai!! Motivemos aos novos con creatividade nesta nosa sociedade de setembro do 2009 na que se elevan varias cousas: os puños, o paro, os impostos, o mutismo cara os países mudos, o abraio cara o goberno galego á hora de decidir en beneficio dunha empresa en lugar de decidir en beneficio dos galegos (vostedes non saben que somos gobernados por un partido de dereita???). Se elevan o número de opositores ao funcionariado de Galicia, os galegos que estamos en contra do vacuo monstro do Gaiás, o grao de equivocación dos que din que cousas como as de Pozuelo só pasan en España cando unhas hordas de gandulos que queren que lles digan de extrema esquerda veñen de montar a Traviata na Alemaña, o grao de inexactitude dos que din que a culpa do botellón téñena os pais porque se fixeron colegas dos seus fillos, o desprezo polo profesorado por parte do sistema que bota balóns fóra, e, en definitiva, a ansiedade coa que medran nosos fillos pola nosa culpa, que somos a proxenie e os artífices desta sociedade.

14/09/09