A extraña tranquilidade damocleciana

Quen non lembra aquelas escenas de augas mansas previas á aparición do grande problema que era o escualo ou quenlla infernal naquela película de Spielberg e en todas as da saga e súas imitacións? Pois algo así se puido sentir na nosa Galicia nesta ponte do San Xosé coa celebración comercial inherente do chamado día do pai. A mesma sensación que supoño se sentirá nos países tropicais cando a auga do mar se retrae en exceso para, instantes despois, facer uso do seu poder de destrución traendo un problema enorme.

Síntese en Galicia unha calma aparente de solaz e asueto pero sen conseguir esquecer que o problema lingüístico do decreto ese pende sobre nós como unha espada de Damocles que ameaza con facernos perder nosa identidade. Temerosos de que a crina de cabalo que sostén a espada non ature moito máis tempo, agardamos tomando o pouco sol que se nos ofrece. Agardando. Agardando que a crina rompa polo peso da espada ou que o goberno inauténtico dos galegos (que non goberno galego) lle dea un corte abrupto, porque pensa, na súa convicción centralista, que ese decreto mal redactado e galeguicida é o mellor para Galicia, como tamén pensaba que o Xacobeo sería a panacea contra o mal económico da comunidade.

Síntese a mesma calma no resto do territorio español mentres resoan ecos de ridiculez gubernamental polo asunto de bombeiro dos bombeiros confundidos con membros da ETA, ecos tamén de ridiculez penal coa saída do caldeiro dun dos ladróns de gravata máis grandes da historia de España que, para máis dolo, ten os cartos agochados nunha fochanca secreta. Aspectos estes que nos fan pensar que estas (chamémolas) impunidades poden ser caldo de cultivo de calquera cousa nas nosas terras. Tanto do xusto coma do inxusto; do desexable coma o indesexable. De aí a nosa calma rara. En calquera momento pode ocorrer algo que atente contra o sentido común.


22/03/10