A tristura optimista

Este tempo non axeitado, que manda chuvia dende ceos grises ate chans tamén grises ­cando non cinsas vomitadas por monstros de nomes raros- reprega nosos interiores ao pensamento e nos pon algo tristes, pero non abondo. Pois o poder do optimismo se impón á onda negativa global.

Tristes por vernos, xa demostrado e con testemuñas pretas, braceando no medio dunha crise económica abafante; pero non tanto porque España nunca se ha parecer a Grecia, como agoiran algúns, porque aquí hai outros niveis institucionais e outras diferenzas que aseguran os especialistas. Aínda que, por outra banda, e como xa comentamos algunha vez, xa nos gustaría parecernos a Grecia (clásica). É lamentable que so cribemos a realidade con palabras como diñeiro, finanzas, plusvalía... neste mundo onde parece non coller a austeridade (ou simplemente o consumo razoado).

Tristes por perder completamente o crédito nas principais figuras políticas que nos representan, facendo ermas reunións que nunca levarán ao ben común (a un consenso) e levándonos a pensar que cando Zapatero e Rajoy se reúnen é coma cando ­segundo os gregos precisamente- Sísifo subía a empurróns a enorme pedra cara o cumio da montaña para, unha vez chegado, vía impotente como esta volvía caer. Unha vez e outra. Pero non tan tristes porque nada ocorre eternamente e as sucesións ocorren.

Tristes por testemuñar a superabundancia da cobiza e ansias anexas por amorear bens materiais no canto de sensatez ou cultura. Bens materiais en contextos de especulación e malversación; pero non tan tristes ao saber que hai grande número de persoas honradas traballando na sombra, paseniño, alleas ás cores políticas, e que constitúen o eixo ou engrenaxe desta máquina social que non funciona tan pesimamente.


10/05/10