A vida das letras galegas
A literatura é para quen a traballa,
non para quen a pasea

Celebramos o día das letras galegas co poeta Novoneyra na memoria. Un día que, obviando a ignorancia xeral dos que só quedan co día de vacación, nos di que a literatura é para aqueles que a traballan. Para os que estiveron nos acubillos movendo a pluma sobre os papeis ou percutindo vellas olivetti en pos dunha expresión, e rara vez da trascendencia. Para os que están diante das computadoras brunindo textos e para os que estarán expresando seus incomodos cara a inxustiza social en nome de Galicia. Os que describiron a realidade das súas épocas, os que denunciaron a opresión, os que se expresaron nesta nosa lingua propia, os que pasaron a vida diante e detrás do papel, os que supuxeron puntos de inflexión ousados e válidos, os que presentiron cambios e loitaron por eles.

Aínda que deberían ser recordados sempre; aínda que merezan unha vida das letras galegas, a eles se lles dedica so este día, polo que deberíamos ter consciencia e perspectiva de tal feito aínda que so sexa este escaso dezasete de maio. Eles contextualizaron noso pasado como pobo e merecen ser lembrados. Todos, coa súa ideoloxía política, tendencia, estilo e xénero. Pois eles son Galicia e nos debemos a eles. Eles nos observaron e nos gravaron a lume a xeito de texto literario para a posteridade, como o están a facer hoxe as lendas vivas da literatura galega e as novas fornadas de escritoras e escritores, poetas e poetisas. Todos por Galicia, todo por Galicia. Pero sobre todo pola literatura; que o sabe todo sobre nós, e deberíamos comezar a decatarnos deso. A conxunción social propende á literatura. Pero dun xeito diferente ao que se pensa: propende a ser reflectida nas obras literarias, e nelas está a solución de todos os problemas.

Cal podería ser un camiño para a persuasión social sobre iso?


18/05/10