Terceiro Milenio

O outro día, envolto nunha calor abafante e pegañenta, deume por lembrar ao Iker Jiménez cos seus enigmas e misterios de fondo calado sensacionalista e discurso para parviños (olé a liberdade de expresión). Pero o caso é que o lembrei porque hai tempo seguíao por radio, no afán de que iluminara miñas terribles dúbidas metafísicas, pero un día decateime que rizar o rizo na procura de audiencia non saciaba miña sede; que estar pendente da televisión un domingo á unha da mañá era unha tolería habendo tantas cousas produtivas por facer. O caso é que lembrei aquelas trapalladas e non puiden menos que pensar que nós; nosa sociedade, tamén se sustenta en grandes preguntas sen resposta, facendo do presente un rustrido enigmático e case paranormal:

Por que hai tantas sabas santas? Por que o Feijoó non ten conciencia da lingua que o viu nacer e que, despois da terra, nos dá contexto como galegos? Que son os fenómenos poltergeist? Por que os obcecados soen están na dereita política e os transixentes na esquerda? Como puideron construírse as pirámides de Exipto? Por que a Igrexa pide que creamos no que eles postulan e eles non cren en nós? Que será o monstro do lago Ness? Por que se se dixo ESTO SOLO LO ARREGLAMOS ENTRE TODOS se recorta en garantía social e funcionariado? Existen realmente os fenómenos PSI? Por que o clero é dono dunha caixa de aforros se Cristo postulaba, grosso modo, déixao todo e ven comigo?

Son as preguntas dun milenio que parece que abafa como a calor do outro día, pero agardamos que non apreme. A diferenza entre as preguntas do ínclito do paranormal e as nosas é que el realmente non quere respostas, pois o día que o oráculo lle solvente as dúbidas existencias deixará de forrarse. En cambio nós devecemos por conseguir as respostas más satisfactorias posible, xa que todos mais ou menos nos imaxinamos respostas sustentadas nas grandes contradicións humanas, intereses e tremendas carencias de empatía: Feijoó quere Madrid. Os obcecados da dereita teñen fío directo co dogma cristián. A igrexa susténtase nun dogma inamovible e "innegociable". Zapatero confiou inocentemente no optimismo, pero a crise que veu de América zoupou e Europa fixo o resto. Non deixa de ser o último macaco nunha serie de catastróficas desfeitas. Ao clero tíralle máis a opulencia vaticana que a austeridade de cáritas... Benvidos ao novo milenio.


24/05/10