O ciclo da vida

Morre Dennis Hopper, Antonio Ozores e o Manolo da miña aldeíña. Morren os principios (esforzo, forza de vontade...), morre a paz, o sentido común e nace unha "nova" era do expreso, do visual e inmediato e pecuniariamente beneficioso. Morre a paciencia dos pobos que non son quen de satisfacer seus azos. Morre nosa confianza nos nosos gobernantes que se remexen entre conflictos salariais. Morre vostede. Mírese ben. Morre a autocrítica; a razón, o interese televisivo, a confianza ou a creatividade. Nace o descontento, descrédito e pesimismo.  

Rexorde, de fatuo ave fénix, o sometemento e aproveitamento dos demais, que se ve cando unha crise como a que xa abafa pon rico a algunha que outra quenlla bursátil mercantilista. Son intelixentes, estudiados e expertos. E é seu traballo e meréceno, dirán algúns. Pero hai algo (deostado) ao que chamaban ética. Morre o touro na praza. Morren os días ao ritmo inexorable dos segundos. Morre a credibilidade. Morre un neno nas fauces dun can, morre o can, e o avó do neno morre coa mágoa cando o multan e o investigan. Morre a novela; os personaxes, pese a non ter que matalos pese a que sexa imprescindible. Morren os escrúpulos. Morre o inverno e o frío. Morre o socialismo, a xustiza. A liberdade leva morta nada máis de tres mil anos.

Nace teu tempo, as concesións ao optimismo, pero entelequia, o momento de obviar conspiracións xudeomasónicas, de ser sensatos e non ver fantasmas. Nace o intre de innovar, reflexionar e ser creativos de calquera dos xeitos posibles. Nace o punto temporal no que dicimos o que pensamos, ca fin de cambiar o mundo. Ardua labor. Cambiar o mundo. Nace esta defensa do cambio, un devir novo. O momento de ver bondade, equidade e reflexión onde outros ven pusilanimidade. (Re)nace a media verdade... e a mentira e a hipocrisía. Que si.


31/05/10