Mundo Gurgulla

Arrepiado aínda polas palabras da Iglesia católica contra Saramago, cuxa morte parece que agardaban, pois de querer pronunciar unha opinión gratuíta podían telo feito en vida del e cara a cara, sentín unha sorte de deja vu, de fenómeno xa vivido, cando sentín afogo neste mundo de gurgulla no que nos queremos enclaustrar (algúns encantados de sentir a protección occidental). Unha sensación de marabilla e hedonismo referendada polo feito de que varios telexornais (cadeas públicas incluídas) abran emisión coas fazañas da deifica selección española de fútbol cando o mundo está como está.

Non é cuestión de negar o deporte, fiscalizar contidos e ser intervencionista, que para facer todo iso xa están outros. Pero non hai quen me quite da cabeza que quizáis os refuxiados de etnia uzbeka que están fuxíndo de Kirguistán sexan un chisquiño máis importantes, ou a reconstrucción de Haití, ou a loita descarnada da humanidade contra os fenómenos atmosféricos, ou os enormísimos dramas humanos que se dan ate o fastío. Probablemente sexamos [in]conscientes de todo iso pero nos supoña unha terapia o saber do fútbol antes de saber dos humanos que cohabitan con nós a bola. Se nós temos unha crise económica tremenda parece non ser de recibo amosar empatía polo resto da humanidade.

Pero con estas accións e comportamentos habitamos a gurgulla particular, occidental se queremos chamarlle dalgún xeito. Quentiña, allea ao mundo, do que coñecemos novas mal contadas e sobre o que levamos perdida a perspectiva dende o acordar dos tempos. Antes non había estas comunicacións marabillosas, pero hoxe, non son abondo. Coñecemos mundo, pero quizabes de oídas, e seguimos a dar preeminencia á diversión e mantemento do corpiño que a outros temas tan transcendentes como son o equilibrio social ou o ben común. O máis común dos bens. E algúns sábeno e interésalles ternos así. Está nas nosas mans facer estourar a gurgulla protectora.


21/06/10