Prohibido prohibir

Estou moi de acordo coa sentenza ou binomio (ou como gramaticalmente se chame) "prohibido prohibir", salvo en evidencias, claro, como prohibido matar, prohibido someter, abafar, ou non respectar as opinións alleas. Pero o xeito de como este par de palabras é enarborado polo partido da oposición ao goberno central, en boca dun Rajoy tan humano como para non poñer o cinto de seguridade cando vai en coche, non me fai sentir outra cousa que non sexa suspicacia. Pois leva a evidente e interesada intención política, que se fose de parte da outra banda a mesma historia sería, pero choca que quen fai agora emprego das dúas palabriñas lema en altofalante sexa unha dereita política cansa de prohibir até a fartura; até o fastío na época Aznar e moito máis gravísima e inhumanamente na época (non tan afastada no tempo) do ditador.

Penso que este feito reafirma a idea, que xa teño comentado neste OLLO DE VIDRO, que di que, conforme avanza o tempo en democracia, os idearios políticos se dilúen en favor dun corpus de ideas e actuacións desorientadas politicamente e orientadas en favor soamente dos partidarios de cada cor, pudendo amosársenos comportamentos de dereitas en partidos de esquerdas e viceversa, quedando estes partidos políticos (cos seus idearios de libreto) de cara ao pobo como se de equipos de fútbol se tratara. Coas mesmas capacidades, as mesmas competencias, e que contenden só pola gloria da vitoria e os emolumentos que gañarán tras ela. Non hai entusiasmo político e cada vez parece haber menos. Será so impresión miña?

03/08/10