Altas, medias e pequenas voltaxes


Hanme permitir que faga unha sorte de exercicio de autoplaxio tirando a colación o contido dun texto do meu libro A TRAVÉS DE CRISTAL. Breviario de Perspectivas, que poden descargar de balde nesta ligazón: http://vault.jimdo.com/literatura/ensaio/ .O artigo titulábase "En Cierta Medida" e nel falaba de Lord Kelvin, que dicía que a medición e a ciencia son consubstanciais; que sen medición non se pode dar ciencia; que a medición determina a validez de calquera ciencia. Sendo a medición extensible a moitos ámbitos de explicación. Pois emprégaa o mestre cos seus alumnos e alumnas. O pedagogo mide para coñecer os problemas que se lle presentan e tomar logo as medidas oportunas. Mide o psicólogo de penitenciaría, mide o psiquiatra, mide o científico e mide a sociedade. Dareille a primeira das pistas sobre o tema central deste artigo: Jean Zarkozy. Aínda non saben por onde van os tiros? Sigamos pois.

Seguindo no meu propio texto, "En cierta Medida", diremos que coa aparición dos test nos Estados Unidos nos anos vinte do século vinte produciuse un cambio cualitativo no intre de coñecer as capacidades, as limitacións, as aptitudes, coñecementos e destrezas dos suxeitos humanos e, en igual progresión, comezaron a deixarse cara unha beira, ao colocar ás persoas nuns ou noutros determinados postos de traballo, os amiguismos, o clientelismo, o favoritismo, as recomendacións, berces, avoengos e crispados sentimentos de pertenza a (endo)grupos selectos. A medida foi o motivo segundo o cal se puido situar en determinados traballos a determinados tipos de homes e mulleres. A partires daquela década por fin os seres humanos foron valorados polo que valen e por como son, e non por quen son ou de onde veñen.

Lamentablemente estas liñas esnafran coas dinastías americanas, onde moitos dos que teñen ou tiveron que ver co poder comparten apelidos. Así, onde o Iker Jimenez ve serendipias (casualidades abraiantes) o Gran Wyoming ve enchufes por todas partes. Estas liñas tamén esnafran coas intencións do presidente francés por meter ao seu nené, Jean Sarkozy, sen preparación nin estudios nin ren, nun posto de altísima responsabilidade comercial, financeira e social. Estas liñas esnafran ao escarvar nas árbores xenealóxicas dos políticos do goberno central español e da oposición. Estas liñas esnáfranse nun dos colexios aos que prestei miña paciencia como estudiante durante once anos, de titularidade privada concertada, onde a meirande parte dos profesores eran familia. Estas liñas esnáfranse na miña terriña co filliño do Baltar, que seica é moi válido, un campión, e por iso merece acceder ao trono de papá. Estas liñas esnáfranse co sexto sentido: o común.

Menos mal que non todo ten por que ser negativo nesta exposición escrita, porque esta miña amada comunidade autónoma en xeral, e esta miña querida cidade e provincia en particular (Ourense), deben ser as zonas de cidadáns máis capaces, con máis aptitudes, con máis coñecementos e máis destros en milleiros de saberes de burocracias e outras índoles. Porque do contrario non me podería explicar como existen dependencias nas que quince persoas fan o traballo de tres, ou sete se enfrontan a unha xestión de dez minutos. Debe ser que como son todos tan válidos para desenvolver o posto, os "puppetmasters" non son quen de dicirlles que neses traballos xa non cómpre tanta xente. Ou non? Datos, libros, teorías, medicións... ai, ai, ai..

19/10/09