Na maqueta do escalextric


O que menos me gustaba do Scalextric (esa pista eléctrica de cochiños da nosa nenez que responde ao nome de "Slot") era seu caracter aborrecidamente cíclico. Esas monótonas voltas e máis voltas, que voltas seguían a ser aínda que compartiras túas pistas coas pistas do veciño do quinto. E pensando neso apareceume no maxín un dos tópicos literarios e culturais máis profusamente repetido: O eterno Retorno, unha concepción filosófica do tempo postulada por vez primeira (penso) polo estoicismo e que formulaba unha repetición do mundo onde o mundo se extinguía para volver crearse; onde o coche de Scalextric, por sofisticado que fose, pasaría unha e outra vez polo punto de partida. Nunha monotonía que foi retomada por Nietzsche coma concepción do tempo característica da súa filosofía, aceptando que todos os acontecementos do mundo, pasados, futuros e presentes, repetiranse de xeito eterno.

Aproveitando esa idea, deixándome levar por un xeito impulsivo de raciocinio, vexo pasar un coche El Egido diante de min; desta pista de °ƒSlot°±, cando hai nada pasara un Gürtel, cando hai nada pasara un Filesa, cando hai nada pasara un Estepona, Mercasevilla... nunha sucesión repetitiva e misántropa que concita nosas entrañas á náusea. E pasa menos veloz do que desexaríamos o coche dos piratas do Índico, cando hai xa voltas e voltas, pasaran Francis Drake e outros tales. E pasa a guerra dos americanos no Iraq cando retomando voltas cara atrás no pasado, no 1258, pasara a guerra dos mongois no mesmo lugar. E pasa o coche Belén co muro da vergoña, cando hai un salaio pasara o inefable muro de Berlín, e máis outras pasadas a muros pesados pisados que abafan e xa non atino a mirar.

Pasara o cristianismo deconstruído en dúas pólas, anglicanismo e catolicismo, en tempos de Henrique VIII, e parece ser que pasa de novo nunha tentativa de nova construcción cristiá de cregos casados e albisco de crise ate na institución das institucións, que chegou a inventar negocios como as peregrinacións a Compostela, xacobeos e outras beatitudes. E, se de crise falamos, pasaron tamén moreas de coches crise económica dende que se acadou un nivel crecente de cultura e civilización, xusto cando agora pasa esta, lenta, torpe, a ralentí en coche avariado que esvara porque quizais lle roubaron os pneumáticos dos discos e non é quen de avanzar. Pero tamén hai que dicir que neste último estoupido inmobiliario ninguén dos beneficiados especuladores se detivo un intre a pensar que existimos nunha maldita maqueta de Scalextric, no que as curvas son sempre as mesmas e están á volta da esquina, ocupados quizabes en encher faldriqueiras e outros ocos. Crise económica que desorienta a necesaria iniciativa política nesta realidade onde todo ven dado.

E Feijoó rebaixará nun tres por cento o salario dos altos cargos da Xunta, igual que o fixo -se se me consinte o anacronismo e con perdón ao folclore inglés medieval- Robin Hood, que tamén lles quitaba aos ricos... coa diferencia de que repartía cos pobres. E o goberno, na era do presunto cambio climático, amplía as axudas para mercar coches de verdade (non de Scalextric, senón fumegantes) como ocorrera co plan Prever. E seguen terribles as listas de espera da sanidade, como coche avariado e afastado nunha beira que nin sequera é autónomo para dar voltas pola pista. Limitándose a agardar unha reparación que nunca chega ao lado de outro coche rotulado coas dúas grandilocuentes palabras: Xustiza Española. Maltreito e malfadado de puro fastío. E por último (para rematar eu, e non a exposición de feitos pois se expoñen ciclicamente cara o infindo) Blanco di que a entrada do AVE en Galicia se deterá se se aproban as emendas do PP aos orzamentos. Así, con ese pueril "estilo" de botarlle a culpa aos demais que nin nós practicabamos de nenos por estar amplamente leccionados, pero que si practicaban, por exemplo, os que postularon décadas hai, que a morte do auténtico Rock and Roll foi culpa de Yoko Ono, ou que a culpa de todo tíñana os Masóns. En fin, outra volta á torqueta.

26/10/09