Un conto

Fai uns días que me contaron un conto, pero que ten moito de certo dende o punto de vista que se queira ver. Non se pode dicir que é racista, nin xenófobo, nin nada. É un conto que volo quero contar, para que vexades no fondo a idea dos personaxes.
Un pai magrebí chega a España, en particular a Galiza, co seu fillo, e éste lle di o fillo. Chegamos a unha terra, moi especial (como é de entender, no seu idioma), si te fixas, aquí falan uns con una fala e outros con outra, se non fíxate neses que mandan. Pero ti, meu fillo para non levar labazadas duns e doutros, tes que facela forma de integrarte en todo con eles. ¡Pero pai, con quen! ¡Con todos!
O rapaz vai a escola e aprende, galego, castelán, matemáticas, xerografía e historia de Galiza e España, etc., un monstruo o rapaz. E fai oposicións para correos. As cales aproba. Él considerase medio integrado, pois para sentirse integrado de todo ten que dar un paso mais, e para elo, lle falta o nome, para sentirse español-galego de todo.
Colle e vai o rexistro, a señorita que o atende pregúntalle que quere, él di, cambiar o nome. Ela sorprendese, pero dille como se quere chamar. O rapaz di que Santiago. Ela contéstalle, ben, dende hoxe chamaste Santiago. O rapaz coméntalle o pai que se cambiou o nome de Mohammed. O pai alporizado, dalle unha labazada que se sinte en Tanxer. E dille que é a deshonra da familia, que rompe ca tradición familiar, vamos, que o pon a caldo. Pero pregúntalle que nome se puxo, él dille que Santiago. Outra labazada dalle o pai, que esta síntese en Fez e Casablanca.
O rapaz temblando dille, pai, non me dixeches que me tiña que integrar total e, que tiña que pensar na Alianza de Civilizacións que di o presidente de España. Sí, afirma o pai, pero non tanto e menos poñerte o nome do matamoros. O rapaz cabreado pensa: ¡Joder, fai dez minutos que son español, e xa teño problemas cos putos moros, por Zapatero!.

16/10/07