Todo festas e papatoria

Cos anos que teño e no mes que estamos, sei que hai festas en tódolos currunchos. Pero a novidade que chegou fai uns anos, casi deixou as festas dos pobos, os foguetes, as procesións, as bandas de musica e outras cousas, ata as rosquillas, nunha cousa para os vellos.

A mocidade, so pensa nesas charangadas que din que fan musica, xa cos nomes que teñen dan noxo, e só o barullo que fan ten un medo por mor de que che rompan os oídos. Moitos deses comos ³pincha agullas² se non fora po-los políticos non comían quente, nin sequera caldo de verzas con unto. Pero nos concellos co conto que a xuventude hay que darlle festa, contratan a esa xente, inda que lle chamen na canción os do pobo fillos de tal ou digan que ETA mata os castelans. Eu záfome a ser galego.

De verdade que sinto vergoña de certa xuventude e de cómo gastan os cartos nos concellos, para que escoiten esas barralladas. Pero vendo o que pasa no País; que arden montes, os trens nin entran nin saen, os aeroportos atascados, follóns en todos lados. Eiqui non se pensa máis que, hoxe a festa do pan, mañá a do touciño, despois a das cereixas, a dos callos, o carneiro o espeto, que con albariño ou tinto van de carallo. Esto máis parece unha competición de querer destacar o seu pobo por riba do outro. A festa do albariño foi ca idea de promover un viño galego pouco coñecido, a do marisco o mesmo, mais ben que cos prezoz que chegou, e pensaban que en Galiza chegaba ata as casa, buscase unha promoción, para que puidera a xente do interior, al menos unha vez no ano, achegarse a comelo nun prezo razoable. Como así peixes que non se coñecían. Pero co do ovo frito, as migas, ou perralladas parecidas, parece que estamos no mellor e deixamos de pensar nas cousas que de verdade nos afectan, e como gastan os nosos cartos os concellos, que despois non hai para arranxar un camiño. Ou sexa, os tempos non cambian, é o de sempre, pan, festa, e fútbol Despois a queixarnos polos impostor.

13/08/07